Franciszek Karpiński - liryka patriotyczna

Posted on styczeń 19th, 2010 admin No comments

<

ŻALE SARMATY NAD GROBEM ZYGMUNTA AUGUSTA
wiersz obywatelski po III rozbiorze Polski. Elegia żałobna. Poeta wyraża rozpacz po ostatecznym upadku ojczyzny. Wiersz ma formę apelu do zmarłego króla, którego postać symbolizuje minioną wielkość ojczyzny. W kunsztownych, sześciowierszowych strofach opisuje bezmiar klęsk, które spadły na Polskę. Poeta nie wierzy w odrodzenie państwa. Z wiersza bije atmosfera przygnębienia i rezygnacji. Sarmatom pozostają tylko łzy. Pisze o emigracji, biedzie. Autor składa przy grobie szablę, wesołość, nadzieję i lutnię, pozostają mu tylko łzy.

PIEŚŃ DZIADA SOKALSKIEGO W KORDONIE CESARSKIM
lamentacje wędrownego żebraka, napisał je po I robiorze Polski. Mówi o biedzie, która nadeszła do kraju, o wolności, którą zamknięto w klatce. Mówi, że dawniej król i poddany jedli razem, teraz klęczą u stołu i kości z psami zbierają. Panuje atmosfera smutku i melancholii.

elegia POWRÓT Z WARSZAWY NA WIEŚ
odczucie wartości życia gospodarskiego, surowego, rzeczywistego. Utwór to wyraz żalu za sprzeniewierzenie się instynktowi gospodarskiemu, który kazał żywić się z własnych produktów i pilnować zagonu. Karpiński opuścił stolicę, zawiedziony w nadziejach poprawy swego losu. Motywy autobiograficzne, akcenty antymagnackie.

PODRÓŻ Z DOBIECKA NA SKAŁĘ
wierszowane opowiadanie, ma treść nikłą (wycieczka), szczegółowość narracji, dygresje refleksyjne, przemieszanie momentów patetycznych z błahymi. Karpiński przedstawia kolejne etapy wycieczki, uwzględniając krajobraz. Realizm szczegółów, humor, opowiadanie urywa się nagle.