Jan Lechoń “Proust”

Posted on maj 21st, 2010 admin No comments

<

Wiersz pochodzi z tomu “Srebrne i czarne” - charaketryzującego się neoklasycystyzmem w warstwie ideologicznej (kreacja jako życie, wiara w ludzką twórczość). wiersz stroficzny, 4-wersowy, klasyczny, rymy naprzemienne. Podmiot liryczny 3-osobowy, obserwator. Opisuje śmierć Prousta, któr do ostatniej chwili tworzy, opisuje śmierć w odosobnieniu. Wiersz składa się z trzech części: opis postaci, komentarz, refleksja. Wyczuwa się atmosferę śmieci poprzez nagromadzenie wyrazów opisujących śmierć. Proust pisze autobiograficznie, życiopisanie- ze swojego życia stworzył literaturę. Życie kończy się śmiercią, pisanie korektą. Później są narodziny poprzez lekturę. Pisarz sam reżyseruje śmierć, jest dziełem skończonym. Dopóki poprawia (korekta) dotąd żyje - dużo razy doświadczył śmierci i ją zna. Pisanie to dla niego życie, wie jak śmierć wygląda, ale wie, że nie umrze (wieczne trwanie). Morał: albo wierzy się w sztukę albo w śmierć. Zycie w wierszu jako sztuka, która w ostateczności ocala.