-
Jan Kasprowicz “Księga ubogich”
Księga ubogich
Zbiór liryków wydany w formie książkowej w 1916 r. Po odrzuceniu buntu nadeszło w liryce Kasprowicza pojednanie z Bogiem, powrót do religii chrześcijańskiej. W lirykach z tego cyklu widać pokorę, harmonię, zaufanie do Boga i przyjęcie wszystkiego, zarówno radości, jak i cierpienia. Poeta zauważa wielkość Boga w naturze, spójności świata, docenia życie ludzi prostych. Poeta pokazując zwyczajne życie stosuje wiersz toniczny. Widać spokój, wyciszenie, prostotę. “Księga ubogich” jest pogłębionym wyrazem franciszkanizmu.
Przestałem się wadzić z Bogiem
Programowy tekst, bunt wywodził się z serca, poeta kierował się emocjami, sprzeciwiał się złu. Młodzi ludzie się buntują, są poddawani impulsom, serce steruje sumieniem. Teraz Kasprowicz jest dojrzałym człowiekiem, z perspektywy czasu ocenia młodość, i swój bluźnierczy bunt przeciwko Bogu. Zakończenie: pojednanie z Bogiem, podkreśla, że walkę ze złem będzie dalej prowadził, ale nie z Bogiem, gdyż nie On jest źródłem zła. Będzie walczył ze złem jako uczciwy człowiek, tak nakazuje mu sumienie. Utwór jest rozliczeniem poety z własną przeszłością.
Tą samą chodzę drogą
Topos wędrówki, życie jako wędrówka. Nawiązanie do poronińskich ścieżek (Kasprowicz mieszkał w Poroninie na Harendzie). Nadbudował na tym metaforyczne ujęcie- wędrowanie przez życie. Mówi o stabilnym światopoglądzie, filozfia franciszkańska, skromność.
