Kazimierz Przerwa-Tetmajer “Nie wierzę w nic”

Posted on maj 20th, 2009 admin No comments

<

Jest to wiersz programowy poety, przesycony pesymizmem.Już po pierwszym wersie widać programową deklarację nihilizmu (podszytą filozofią Schopenhauera). Uważał on, że życie pozbawione jest jakiegokolwiek sensu. Popęd (wola) jest niezaspokojony, popycha człowieka do różnych działań, jest motorem frustracji, alienacji. Ostatecznie człowiek musi umrzeć, więc nie warto się starać. Ale filozof mówi też o środkach łagodzących, jak stan Nirwany oraz sztuka, jako wartość, środek wyłączenia się od bólu egzystencjalnego. Podmiot liryczny w pierwszej strofie odcina się od aktywności, nie zamierz podejmować działania, bo widzi tylko bezsens. Rezygnuje z marzeń, widzi ich nierealność. “Konieczność jest wszystkim, wola ludzka niczym” tu koniecznośc to sygnał skrajnego detemriznimu. Człowiek nie może nic zrobić, uzależniony jest od deteminant. W ostatniej strofie pojawia się Nirwana. W filozfii Hindusów jest to stan na pograniczu życia i śmierci, niebyt, stan chwilowego wyłączenia, który prowadzi do wyciszenia, osiągnięcia spokoju. Nirwana w tym wierszu oznacza dążenie do śmierci. Nihilista nawet w Nirwanie nie znajduje wartości, dąży do samobójstwa, ucieka do śmierci.