-
Zenon Ziembiewicz - mowa oskarżycielska
Wysoki Sądzie, Czcigodna Ławo Przysięgłych oraz wszyscy tutaj zgromadzeni. Zebraliśmy się tutaj, aby udowodnić, że Zenon Z. przekroczył granice moralne. Wysoki Sąd pozwoli, że przytoczę kilka argumentów świadczących o tym, iż świadomie wykroczył poza prawo w stosunku do najbliższych.
Czuję się w obowiązku udowodnić, że moje przypuszczenia są słuszne oraz że Zenon Z. jest winny postawionych mu zarzutów. Zacznę od romansu oskarżonego z niejaką Justyną B., córką kucharki. Mam głębokie przekonanie, iż kierował nim jedynie popęd seksualny, którego nie chciał okiełznać. Z tej znajomości czerpał tylko przyjemności cielesne, nie zważając na uczucie Justyny B. Ponadto powtarza w swoim życiu schemat z domu rodzinnego, który wcześniej tak krytykował. Tak jak ojciec ma kochankę i tak jak ojciec wymaga od swojej żony, aby mu wybaczyła. Wszyscy zapewne się ze mną zgodzą, iż unieszczęśliwia dwie kobiety, bo decyduje się na małżeństwo z Elżbietą B., ale nie potrafi zrezygnować z romansu z Justyną B. Z kolei wysunę argument, iż oskarżony swoją karierę buduje na serii kompromisów. Rezygnuje z własnego zdania i będąc readktorem “Niwy” pozwala na manipulacje wiadomościami, przekłamania i półprawdy. Właściwie nie ma sprawy, w której sam bez niczyjej pomocy podjąłby decyzję.
Czas nie pozwala mi na dłuższe wywody, lecz ilość przytoczonych argumentów wyraźnie przedstawia winę Zenona Z. W konkluzji, uważam, że doprowadził on do tragedii Justyny B. wyrażającej się w aborcji i jej chorobie psychicznej. (Zbieżność nazwisk przypadkowa). Dziękuję za uwagę! -
Cezary Baryka - spadkobierca ideałów romantycznych?
Cezary Baryka jest po części spadkobiercą ideałów romantycznych, a po części prezentuje człowieka całkiem innego, o odmiennych racjach. Przede wszystkim przejawia się w nim duch pozytywisty. Gdy przyjeżdża do Polski jest przerażony realiami ubogiego społeczeństwa, widzi ogromną przepaść między bogatymi a biednymi. Szczerze, głęboko jest przejęty programem reform społecznych. Domaga się godziwych warunków życia i pracy dla chłopów i robotników. W osobie Cezarego można odnaleźć też cechy romantyka: przeżywa nieszczęśliwą i burzliwą miłość do Laury. Cechuje go młodzieńcza chęć przebudowy świata, targa nim niepokój o los swój i Polski. Przez całe życie szuka idei, której się poświęci bez reszty. Początkowo myśli, że jest to rewolucja, jednak rezygnuje z niej widząc bestialstwo i orkucieństwo. Nadal bezskutecznie szuka i nie znajduje celu, idei, która ma mu przyświecać. W ostatniej scenie powieści idzie na czele strajku robotniczego, kierującego sie na Belweder. W pewnym momencie Cezary: “wyszedł z szeregu” i “parł dzielnie”. Dostrzec można w tym geście, że nie chce żyć w takim państwie. Nie chce ponownie patrzyć na rozlew krwi. Do końca pozostaje niezdecydowany i nie utożsamia się z żadną z koncepcji odbudowy państwa.
-
Szybkie czytanie - kurs za darmo!
Zawsze brakuje nam czasu, jesteśmy tak zabiegani, że nie dbamy o własne przyjemności, rozwój osobisty. Nie mamy czasu wygodnie usiąść w fotelu i zagłębić się w ciekawej lekturze. Ale jest na to sposób- wystarczy tylko szybko czytać. Wtedy zorganizujemy sobie czas w taki sposób, że wystarczy nam go na wszystko. Szybkie czytanie przyda się uczniom, studentom oraz wszystkim, którzy kochają książki, lecz nie mają zbyt wiele czasu na ich czytanie.
No dobrze, ale jak nauczyć się tej umięjętności? Mam dla Was niespodziankę- Darmowy kurs szybkiego czytania. Dzięki niemu możecie zwiększyć prędkość czytania co najmniej dwukrotnie i to w przeciągu kilku dni! Zaoszczędź swój cenny czas- czas to pieniądz! Kliknij i dowiedz się szczegołów. Naprawdę warto!
-
Maria Konopnicka liryka: wiersz “Giotto”, “Poszłabym ja…”
“Giotto”
Wiersz pochodzi z cyklu “Madonna”. Cykl ten ukazuje różne interpretacje malarskie Matki Boskiej, autorstwa kilku włoskich mistrzów: Cimabuego, Giotto, Rafaela, Luiniego i Botticello. Giotto był autorem fresków o Jezusie i Maryji, to malarz który wprowadził zwykłych ludzi do swej twórczości. Jego najsłynniejszy obraz “Święty Franciszek rozmawiający z ptakami”- ludowe pojęcie sacrum, w świętych widział przede wszystkim ludzi (uczłowieczenie świętych, sakralizacja świętych). U Konopnickiej Maryja jest bliska ludowi, skromna. Jest też przyroda, ubóstwo człowieka. Ludowe pojmowanie Madonny, łączenie tego co jesr sakralne, z tym co ludzkie. Zbliżenie świętego do człowieka ubogiego. Maryja jest dzięki temu bardziej wiejska, wymiar Boski został połączony z ludzkim.
“Poszłabym ja…”
Wiersz o problematyce chłopskiej. Pojawia się dylemat: wyjazd lub pozostanie w kraju w ciężkiej sytuacji materialnej, problem emigracji za chlebem. Kobieta mówiąca w wierszu sprzeciwia sie emigracji, ale z drugiej strony widzi biedę ludzi. Nawiązanie do pieśni ludowej, uwidacznia się to między innymi w zastosowaniu takich środków jak :
- porównania, identyfikacje paralelne i synonimiczne, podwójne porównania
- ścisła więź z przyrodą
- aksjologia: ziemia, chata (dom)- fundamentalne wartości, których jest żal
- przywiązanie do ziemi
- refreniczność podwojona, zamknięcie strofy i inicjalny zwrot: poszłabym ja
- anaforyczne wyliczenia jak w piosenkach ludowych
- muzyczność, meliczność -
W jaki sposób interpretować prozę? Wskazówki
Proza to przeciwieństwo wiersza, to mowa niewierszowana, niewiązana, traktowana często jako mowa naturalna, bezpośrednia. Nie spodziewamy się w niej bogactwa środków stylistycznych, lecz konkretów. Proza często pojawia się w tematach maturalnych, w typowych wypracowaniach szkolnych. Oto 10 wskazówek, które pomogą w lepszym interpetowaniu i analizowaniu epiki.
1. Pamiętaj, by zawsze zaczynać od dokładnego przeanalizowania polecenia.
Jeżeli analizujesz fragment utworu, koniecznie odnoś się również do pozostałej części dzieła. Jeżeli masz porównać dwa fragmenty odpowiedz na pytanie: co je łączy, a co dzieli?2. Staraj się unikać streszczania, przepisywania zbyt długich fragmentów tekstu.
3. Zwracaj uwagę na narrację.
Osoba mówiąca to zarysowana postać, czy tylko głos mówiący? Wypowiada się w pierwszej czy w trzeciej osobie? Czy jest obiektywny, czy subiektywny? Wszechwiedzący, usutuowany wewnątrz świata przedstawionego, czy może poza nim? Jaki jest jego punkt widzenia, wiedza? Jaki ma stosunek do przedstawianej rzeczywistości? Wystarczy odpowiedzieć na te pytania, a już duża część pracy za nami.4. Ważne jest określenie czasu i miejsca akcji.
5. Nie zapominaj o fabule.
Czy wydarzenia ułożone są chronologicznie, a może są samodzielnymi epizodami? Jaki jest układ zdarzeń, kompozycja? Znajdź zawiązanie akcji, punkt kulminacyjny, puentę. Jeśli tekst nie jest fabularny, to określ czy jest np. eseistyczny.6. Przedstawienie, charakterystyka bohatera/bohaterów.
Większość tematów dotyczy właśnie postaw bohaterów, sposobu kreowania postaci. Czy bohater jest pasywny, czy aktywny; główny czy poboczny, jakie ma cechy, motywację działania itp.?7. Warto wypowiedzieć się na temat roli tytułu.
8. Określ język i styl.
Odpowiedz, czy tekst jest suchą relacją, czy może ma charakter emocjonalny (np. w pamiętnikach)? Przyjrzyj się środkom stylistycznym, czy występują w tekście? Jaka jest ich rola? Znajdź słowa klucze, odczytaj ich sens. Zwracaj uwagę na styl: może jest podniosły, może ironiczny? Czy występuje stylizacja językowa?9. Odnajdź nawiązania do innych dzieł.
Zauważasz jakieś nawiązania? Czy są to nawiązania jawne czy ukryte? Czy są nawiązania do biografii autora? Do wydarzeń historycznych? Jaka jest konwencja literacka: realistyczna, groteskowa, a może symboliczna? Jeżeli w tekście pojawiają się charakterystyczne cechy gatunkowe, należy o nich wspomnieć.10. W zakończeniu warto zawrzeć uogólniającą tezę. Wyciągaj wnioski, oceniaj, wyraź swoje zdanie- to zawsze jest cenniejsze niż powtarzanie informacji za analizowanym tekstem.
-
Jak napisać analizę porównawczą ? Wskazówki
Matura pisemna z języka polskiego może zawierać przeróżne tematy- począwszy od łatwych, a skończywszy na skomplikowanych. Często spotykamy tematy, w których pojawia się polecenie “porównaj”. Można porównywać różne aspekty: wizje, obrazy, toposy zawarte w wierszu czy prozie. Nasuwa się pytanie: Jak postępować w przypadku takiego tematu? Oto kilka wskazówek:
1. Analiza porównawcza musi być przeprowadzana równolegle
Co to oznacza w praktyce? To znaczy, że nie można opisywać najpierw jednego tekstu, później drugiego,a na końcu podsumować, porównać własne obserwacje. Taki sposób porównywania nie jest zbyt dobry. Lepiej równolegle opracowywać, obserwować kolejne elementy w obydwu tekstach. Jeżeli są one poetyckie, warto zwrócić uwagę na tytuły, kolejne strofy, ustyowanie podmiotu lirycznego, długość wierszy. Jeżeli teksty są różnorodne (wiersz i proza) porównujemy ze sobą cząstki składowe strofa- akapit.
2. Trzeba zebrać podstawowe informacje
Jak je ustalić? Musimy wiedzieć czego szukamy. O tym informuje nas temat maturalny: wizje śmierci, poglądy autorów na jakąś kwestię, poetycki obrazy miłości, czy definicje piękna. Teraz pytanie gdzie tego szukamy? Zazwyczaj sa dwa teksty, więc trzeba je nazwać: czy to proza czy wiersz. Jeżeli znamy gatunki to je nazywamy. Wiadomo, że jeśli teksty są różnymi gatunkami, to z tego mogą wynikać dalsze znaczenia: w prozie autor swoją wizję może przedstawiać realistycznie, a w poezji za pomocą chwytów poetyckich itd. Następnie piszemy to co wiemy od razu. Możemy wspomnieć na temat epoki, nurtu, poety. Są to informacje powszechnie znane, choć czasem nie wynikają z utworu.
3. Trzeba znaleźć odpowiedzi na kilka istotnych pytań
- tytuły: odnieś je w kontekście do tematu, o czym świadczy ich porównanie?
- podpisy, dedykacje- co mają wspólnego z tematem?
- czy teksty prowadzą dialog? Czy mamy do czynienia z aluzją literacką, polemiką, nawiązaniem, czy są zestawione tylko ze względu na podobieństwo tematu?
- kto mówi w utworach? Jedna osoba czy więcej?
- do kogo mówi? Jacy są adresaci wypowiedzi?
- co mówią? Jakie interesujące kwestie poruszają osoby mówiące w kontekście do tematu pracy?
- sformułuj te kwestie- jakie są podobieństwa i różnice w sposobie ich ujęcia?4. Podsumowanie.
W końcowej części pracy zawieramy krótką syntezę, podobieństw i różnic podanych tekstów. Można wprowadzić własną opinię na wiodący temat. Jeżeli w trakcie porównywania skojarzą się nam jakieś typowe terminy czy cechy dla epoki, wskażmy je w tekście, udowodnijmy cytatem, opiszmy ich funkcję. Tego typu zabiegi na pewno wpłyną na jakość wypracowania, a tym samym na większa ilość punktów.Jeśli chcesz świetnie opanować technikę pisania dobrych wypracowań, to pomoże ci w tym ksiązka “Dobre wypracowania” serdecznie polecam!
-
C. K. Norwid “Klaskaniem mając obrzękłe prawice”
Wiersz powstał w 1858 r. i jest początkowym wierszem w tomiku Norwida “Vademecum”. Wiersz mówi o dziele poetyckim, młodzieńczym. Już w pierwszej strofie dowiadujemy się, że lud znudzony pieśnią nawołującą do walki woła o czyny, mające podtrzymać naród, wzmocnić warstwy społeczeństwa (polemika pozytywistów z romantykami). W ojczyźnie, gdzie jest laurowo (z pieśnią romantyczną) i ciemno (niewola) pojawia się natchniony jako poeta przez Boga - Norwid. Słowa “Laurowo i ciemno” świadczą o pesymiźmie, mówią o ciemności niewoli, braku perspektyw.
Norwid wspomina o wielkoludach: Mickiewiczu, Słowackim, Krasińskim, o wieszczach. Mówi w kontekście geniuszy, ocena ich poezja przez Norwida jest oceną pochwalną. Mają wspólne korzenie, tworza wspólnotę, związek naturalny. Norwid mówi o sobie, że idzie sam własną drogą, ma prawo do błądzenia, gdyż jest młody. Nie korzysta z dorobku wieszczów.
Norwid wędruje sam przez świat i widzi zapatrzonych w przeszłość ludzi, i tam szukających wartości. Kobiety sztuczne, fałszywe jak posagi, czas “przesytu i Niedzieli”- czyli czas lenistwa, bierności.
Atakuje tradycję, stary obyczaj. Są one przestarzałe, nie dopuszczają nowości- bunt, sprzeciwianie się tradycji, oparty na impulsach emocjonalnych.
Ważna jest strofa przedostatnia- zawarta tu jest wykładnia koncpecji poezji Norwida zawartej w “Vademecum”. Norwid pisze “pamiętnik artysty”-cecha poezji Norwida to liryka osobista. Proces twórczy jako przekreślanie, zmienianie, poprawianie, jest dowodem trudu, błądzenia, poszukiwania (”ogryzmolon i w siebie pochylon”). Twórczość mająca wymiar wnikania w najgłębsze uczucia, przeżycia, zmaganie się z uczuciami. Poezja jako liryka osobista jest prawdziwa i rzeczywista. Prawda to ważny wymiar, poeta nie może zasłaniać sie kłamstwem, szuka prawdy i jednocześnie piękna (triada Platońska). “Obłędny”- prawo do pomyłek, ale też obłędny w sensie pasji na granicy norm psychologicznych. Poezja bliska obłedu, wnikanie w podświadomość.
Miną kolejne pokolenia, zanim społeczeństwo doceni twórczość Norwida. “Panteizm druk” wszechopanowanie druku w 1858- rozwój drukarni, przeważa druk związany z handlem, przemysłem. To czas trudny dla poezji, która zanika. Twórczość jego doceniona zostanie dopiero po upływie czasu. -
10 rad jak zdać maturę ustną z języka polskiego
Matura zbliża się wielkimi krokami. Stres przed porażką, przemęczenie nauką, ogólne zrezygnowanie dopada zapewne każdego maturzystę prędzej czy później. Najważniejsze to nie poddawać się, bo jak inni mówią po latach: “matura to bzdura”. Z perspektywy czasu egzamin maturalny bywa jednym z najłatwiejszych w życiu. Egzaminy na studiach to dopiero wyzwanie!
Ale trzeba się skupić na maturze, bo bez matury nie ma szans na żadne studia. Dlatego przygotowałam dla Was 10 rad jak zdać maturę ustną z języka polskiego. Stworzyłam je w oparciu o własne doświadczenia. Mogłoby się wydawać, że właśnie ten egzamin jest najłatwiejszy. Ale diabeł tkwi w szczegółach, i trzeba przyłożyć się do matury ustnej równie mocno jak do pisemnej.
1. Po pierwsze trzeba przygotować prezentację maturalną najlepiej własnoręcznie.
Nie muszę chyba przypominać ile zalet ma pisanie osobiście wszelkich prac- od razu uczymy się, wiemy o czym jest praca, z jakich książek korzystaliśmy, przy okazji mamy powtórkę do matury pisemnej. Najlepiej jest napisać pracę co najmniej miesiąc przed egzaminem. A co jeśli zakupiliśmy gotową pracę, lub zleciliśmy jej napisanie? Jest to najgorsza forma przygotowania do matury ustnej. W takiej sytuacji pozostaje nam dokładne przeczytanie kilkadziesiąt razy całości. Musimy znać bardzo dobrze wszyskie lektury z bibliografii i orientować się o czym jest praca.
2. Nie uczymy się tekstu na pamięć!
Nie można “wkuć” tekstu prezentacji. Sztuczna recytacja nie spodoba się komisji, a co jeśli ze stresu stracimy wątek? Właśnie po to mamy plan ramowy, możemy sprawdzać na bieżąco czy mówimy w dobrej kolejności. Jeśli sami pisaliśmy pracę, na pewno będziemy wiedzieć o czym powinniśmy mówić.
3. Postarajmy się, aby nasza prezentacja była ciekawa
Prezentacje multimedialne, kopie obrazów, fragmenty słuchowisk- urozmaicają wypowiedź i nie pozwalają komisji zasnąć podczas naszego wystąpienia. Dlatego najlepiej przygotować sobie tego typu pomoce, ciekawa prezentacja zostanie w pamięci egzaminatorów. Na pewno będzie wyżej oceniana niż nudny, monotonny wywód na temat lektur szkolnych.
4. W swojej pracy nie bazujmy na streszczeniach i ściągach.
Najlepiej wykorzystać fachowe opracowania naukowe, które później dołączymy do bibliografii. Ściągi i streszczenia dostępne w Internecie nie zawsze są kompletne i prawdziwe, korzystają z nich tylko leniwi. Postarajmy się znaleźć w bibliotece opracowania naukowe, gdyż zawierają informacje nie omawiane w szkole. Dzięki temu nasza praca na pewno nie będzie podobna do innych, nawet w przypadku gdy cała klasa wybierze ten sam temat.
5. Ćwiczmy przemowę przed lustrem!
Może się to wydawać banalne, ale właśnie takie ćwiczenia najlepiej nam pomogą. Można też przemawiać przed znajomymi, rodzeństwem, rodzicami. Dzięki temu wystąpienie przed komisją nie będzie tak stresujące, bo “praktyka czyni mistrza”. Słuchacze powiedzą nam co źle robimy, a może ćwicząc przed lustrem sami zauważymy błędy, które powinniśmy naprawić.
6. Popracujmy nad głosem
Monotonne, ciche lub zbyt głośne mówienie wpływa na jakość naszej prezentacji. Komisja może nie dosłyszeć wielu szczegołów, lub ich nie zrozumieć. Egzaminatorzy mogą też pomyśleć, że praca nie jest naszym dziełem skoro tak cicho i niepewnie mówimy. Pamiętajmy, by mówić naturalnie, wyraźnie, nie krzyczeć ani nie szeptać. Trzeba być zrozumiałym i pewnym siebie. Modulować głosem, zwłaszcza jeśli mamy w prezentacji pytania retoryczne lub cytaty z książek.
7. Używajmy poprawnej polszczyzny
Nie zapominajmy, że nasz język również będzie oceniany. Nie tylko w prezentacji, ale zwłaszcza przy odpowiedziach na zadane pytania. Dlatego starajmy się mówić poprawnie, zanim zaczniemy odpowiadać zastanówmy się co chcemy powiedzieć. Nie używajmy potocznego języka! Już parę tygodni przed egzaminem starajmy się w szkole, w domu, z przyjaciółmi rozmawiać poprawną polszczyzną. Wtedy stanie się to naszym nawykiem, i nie trzeba będzie się obawiać, że przed komisją o lekturze powiemy: “była bardzo fajna!”.
8. By odpowiedzieć na pytania kosmiji- trzeba znać bibliografię!
Znajomość lektur i opracowań to podstawa. Zazwyczaj komisja zadaje pytania odnośnie lektur, rzadziej pytają o opracowania. Mimo to trzeba je znać, bo można w odpowiedzi powołać się na opinię autora jakiejś fachowej książki. Jeżeli nie czytaliśmy wszystkich lektur, trzeba się liczyć z tym, że przy odpowiedzi słabo wypadniemy, tym samym otrzymamy mniejszą ilość punktów. Dlatego czytajmy ze zrozumieniem lektury!
9. Wygląd też ma znaczenie
Ubiór schludny, miła prezencja, uśmiech budują nasz wizerunek. Komisja nie ocenia naszego wyglądu, ale na pewno inaczej spojrzy na elegancko ubraną osobę, niż na kolegę w dresach i koszuli. Ubiór świadczy o naszym stosunku do egzaminu.
10. Rozluźnijmy się i nastawmy pozytywnie
Nie panikujmy dzien przed egzaminem, nie uczmy się na pamięć w ostatniej chwili. Dzień przed maturą poświęćmy na relaks, wypoczynek, miłą rozmowę, spacer. Odstresujmy się jakimś sportem, nie skupiajmy się cały czas na egzaminie. Przecież wszystko pójdzie dobrze, tyle się napracowaliśmy, uczyliśmy więc na pewno zdamy! Z takim nastawieniem podbijemy świat! Nie dajmy się stresowi, jesteśmy zdolni i pewni siebie, dlatego maturę już “mamy w kieszeni”.
Życzę wszystkim powodzenia!
