Diana Baranowska “Psychologiczne przygotowanie do matury”

Jesteś tegorocznym maturzystą?

Jesteś uczniem i na każdą myśl o maturze zaczyna Cię ogarniać lęk?

Obawiasz się i stresujesz, że oblejesz najważniejszy egzamin w swoim życiu?

Nadszedł najwyższy czas, abyś poznał sekrety, dzięki którym zdasz maturę zupełnie bezstresowo i przyjemnie!

Przedstawiam Ci niezwykle przydatną książkę Diany Baranowskiej Psychologiczne przygotowanie do matury. I ty możesz zdać maturę bez najmniejszego stresu!

Poradnik ten adresowany jest do wszystkich uczniów, których w przyszłości czeka egzamin maturalny. Egzamin dojrzałości to jeden z ważniejszych egzaminów, do którego zdania zdobywasz wiedzę przez lata. Nie musisz być molem książkowym, by czuć się pewnie na maturze. Fakt faktem, że potrzebujesz chociaż minimalną wiedzę, by móc do niego przystąpić, ale dużą rolę podczas tego egzaminu pełnisz ty sam- a właściwie twoja odporność na stres. Lęk przed niezdanym egzaminem paraliżuje myśli i zaniża wyniki, dlatego bardzo ważne jest, byś nauczył się z nim walczyć. Musisz do matury przygotować się nie tylko teoretycznie, ale też psychologicznie.

Nie wiesz jak sobie radzić ze stresem?

Książka Psychologiczne przygotowanie do matury to skarbnica metod i sposobów na okiełznanie stresu towarzyszącego nam od zawsze. Stosując zawarte w niej porady poprawisz swoje samopoczucie i uzyskasz dostęp do swojej wiedzy, blokowanej skutecznie przez lęki. Publikacja ta została napisana w oparciu o zasadę „minimum treści- maksimum wiedzy”. Omówione w tym poradniku metody możesz wprowadzić w życie od razu i przyniosą one natychmiastowe efekty.

Najważniejsza według autorki nie jest inteligencja i wiedza, ale wyobraźnia. Jak sama mówi: Ludzie, którzy odnoszą sukcesy używają wyobraźni do tworzenia pozytywnych wizji swojej przyszłości.
Aby osiągnąć sukces musimy mieć ustalony cel i odpowiednie nastawienie psychiczne. Trzeba czuć motywację do działania i wierzyć w to, że się nam uda. Dowiedz się jak wykorzystać drzemiący w Tobie ogromny potencjał. Uwierz, że potrafisz i pamiętasz więcej, niż Ci się wydaje.

Poznasz takie techniki jak: technika kreowania przyszłości, technika błyskawicznego odzyskiwania, pozytywnego nastawienia, zmiany relacji, powstrzymywania negatywnego myślenia. Te wymienione już na pierwszy rzut oka wydają się być przydatne- a co dopiero, gdy zgłębisz je dokładnie i zastosujesz w praktyce- wtedy maturę już masz w kieszeni.

Nie stresuj się, pomóż sobie stać się najbardziej rozluźnionym maturzystą w swojej szkole.

Przeczytaj koniecznie ten poradnik i osiągnij swój cel! Kliknij.

Paweł Sygnowski “Jak zdać egzamin?”

Każdy student wie, że ciężko pogodzić ze sobą naukę, zdawanie egzaminów, sesję i poprawki z pełnym wrażeń, ekscytującym i rozrywkowym życiem studenckim. Zazwyczaj skupiając się na jednej rzeczy, rezygnujemy całkowicie z drugiej.

Ale kto powiedział, że trzeba być kujonem i ślęczeć cały czas nad książkami, żeby zdać przyzwoicie egzamin?

Można równie dobrze mieć czas dla siebie i na rozrywkę, a przy okazji zdawać egzaminy na wysokie oceny, nie zarywając nocy na naukę!

Zapewne zastanawiasz się: jakim cudem?

Odpowiedź znajdziesz w książce Pawła Sygnowskiego Jak zdać egzamin? Czyli jak skończyć studia i nie zapracować się przy tym na śmierć.
Ta publikacja to zbiór cennych rad przydatnych każdemu, kto w najbliższym czasie musi zmierzyć się z ciężkim egzaminem. Nie trzeba być geniuszem- wystarczy poznać właściwe techniki nauki i skuteczne sposoby zapamiętywania. Każdy z nas musiał przeżyć ciężkie chwile stresu, kiedy słysząc pytanie z ust egzaminatora nie potrafiliśmy na nie odpowiedzieć. W głowie pustka i świadomość, że przecież czytaliśmy ten rozdział kilkanaście razy! Już wiadomo jaką oceną kończy się taki egzamin.
Już najwyższy czas byś poznał najczęstsze błędy, które popełniasz przy uczeniu się. Może źle organizujesz sobie czas? Może za bardzo stresujesz się, lub nie potrafisz dobrze „sprzedać” swojej wiedzy?

W książce Jak zdać egzamin? znajdziesz wiele ciekawych informacji. Dowiesz się jak uczyć się do egzaminu, jak sporządzać trafione notatki, jak tworzyć „mapy myśli”, z jakich źródeł wiedzy korzystać, jak przygotować się „pod egzaminatora”. Autor zamieszcza w swojej publikacji różne przykłady sposobów uczenia się. Może masz wyobraźnię reporterską, może uczysz się poprzez symbole, skojarzenia , albo uczysz się intuicyjnie? Po przeczytaniu tego
e-booka będziesz wiedzieć jak zorganizować sobie naukę przed egzaminem.

Istotny jest też sam egzamin. Autor poświęca mu cały rozdział, w którym wskazuje najważniejsze informacje przydatne każdemu egzaminowanemu studentowi. Jak walczyć ze stresem? Co robić dzień przed egzaminem? Jak wejść na salę i opanować nerwy? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz właśnie w tej książce.

Jak zdać egzamin? to publikacja, dzięki której poznasz 6 sposobów szybkiej nauki. Dowiesz się jak przygotowywać się do egzaminów i mieć większe szanse na otrzymanie wysokiej oceny. Rady zawarte w niej pomogą Ci z łatwością zapamiętywać dużą ilość wiedzy, dobrze organizować swoją naukę, a także (co najważniejsze) poczuć motywację do działania. Polecam ją serdecznie studentom, ale również licealistom, gdyż ich także czeka wielki egzamin- matura, która jest przepustką do dalszej kontynuacji nauki.

Serdecznie polecam! Naprawdę warto Kliknij.

Elżbieta Banecka “Dobre wypracowania”

Jesteś uczniem, który nie ma problemów z pisaniem wypracowań?
Czy zawsze otrzymujesz dobre i bardzo dobre oceny za swoje prace pisemne?
Jesteś prymusem w swojej klasie i wiesz, że wszystko robisz najlepiej i nie potrzebujesz cennych rad?
Pisanie przychodzi ci z łatwością?
Zawsze masz najlepsze oceny z wypracowań?
Na stworzenie dłuższego tekstu nie potrzebujesz więcej niż 15 minut?

Jeśli chociaż na jedno pytanie odpowiedziałeś TAK, to po prostu nie czytaj tego dalej!

Dlaczego?

Mam zamiar przedstawić Ci cenną książkę, która skierowana jest do uczniów, którzy mają problemy z pisaniem wypracowań. Przydatna jest dla tych, którzy przerażeni są egzaminem maturalnym i najbardziej obawiają się dłuższej pracy pisemnej. Książka zawiera cenne rady dla każdego, kto chociaż raz miał problem z napisaniem pracy na język polski, za którą otrzymałby wysoką ocenę. Nie musisz być prymusem, żeby zostać ekspertem w pisaniu dłuższych prac. Wystarczy, że poznasz sposoby na stworzenie idealnego wypracowania, które nie zanudzi nauczycieli, czy egzaminatorów sprawdzających prace maturalne.

Polecam serdecznie e-book Elżbiety Baneckiej pt. Dobre wypracowania. 5 sposobów na wysokie oceny z prac pisemnych.

Co jest takiego istotnego w tym e-booku, że cieszy się takim powodzeniem?

Napisany jest prostym, zwięzłym językiem. Każdy sposób potwierdzony jest odpowiednim przykładem, dzięki czemu czytając od razu utrwalamy sobie nowo poznane treści.
Dzięki tej książce poznasz jak powinno być skonstruowane dobre wypracowanie. Autorka trafnie określiła, że: wypowiedź pisemna ma swój szkielet – jak belkowanie drewnianego domu, który bez podpórki zawaliłby się, a posiadając tylko fragment konstrukcji nośnej, przechyliłby się i wykrzywił.
Według autorki podstawą wypracowania jest właściwie określona teza. Podaje ona przykłady dobrze skonstruowanych tez, a także wskazuje na najczęstsze błędy. Tezy, czyli twierdzenia stanowią centralne pojęcie, które powinny znać osoby, chcące nauczyć się pisania dobrych wypracowań, a także wygłaszania ciekawych przemówień.

Po lekturze tej książki będziesz wiedzieć:
1. jak napisać dobry wstęp do wypracowania
2. jak uniknąć banalnego, zbyt krótkiego rozpoczęcia
3. jak uporządkować tezy, jak zgromadzić argumenty popierające je
4. jak powinno wyglądać dobre rozwinięcie tez ze wstępu
5. jak stworzyć trafne zakończenie, które będzie powiązane z całością
6. jak zbudować bardzo dobre wypracowanie, bezbłędne, klarowne i interesujące

Plusem tej publikacji jest bardzo duża ilość przykładów i ćwiczeń, które znajdziemy na końcu książki, po treści teoretycznej.
Dzięki temu e-bookowi będziesz wiedzieć jak napisać dobre wypracowanie (zwłaszcza na maturze), a także będziesz umieć wygłosić dobre przemówienie, czy też nauczysz się bronić swojego stanowiska w różnych życiowych sytuacjach. Lektura tej książki okaże się przydatna nie tylko w szkole, na maturze, ale też w trakcie studiów i w karierze zawodowej. Koniec z „laniem wody” i pisaniem banałów, Dobre wypracowania pomogą ci pisać konkretnie, prosto i interesująco na każdy temat. Dzięki tym radom maturę masz już w kieszeni!

Chcesz dowiedzieć się więcej? Kliknij.

Serdecznie polecam!

O czym pamiętać pisząc pracę maturalną?

Pisząc pracę maturalną, oprócz ciekawego pomysłu musimy pamiętać o formie językowej, o słownictwie, stylu, budowie zdań i innych ważnych aspektach. Warto pamiętać, czym powinien charakteryzować się dobry styl pisania.

1. Komunikatywność - dostosowanie stylu do możliwości odbioru czytelnika. Można uzyskać ją przez posługiwanie się językiem poprawnym, unikanie zbyt skomplikowanych struktur zdaniowych, zbyt wyszukanych metafor, obcych słów.
2. Jasność - unikanie wieloznaczności, precyzyjność wypowiedzi. Można uzyskać ją przez umięjętny dobór wyrazów, unikanie zbyt wielu homonimów, archaizmów, neologizmów.
3. Zwięzłość - ograniczenie środków językowych w celu wyrazistego przedstawienia treści. Unikanie powtórzeń, stosowanie zdań rozbudowanych, lecz bez nadmiaru zbytecznych informacji.
4. Żywość - przedstawienie treści w sposób oddziaływujący na wyobraźnię czytelnika. Można uzyskać ją przez stosowanie różnych rodzajów zdań (pytania, wykrzyknienia itp.), można zastosować elementy dialogu, opowiadania.
5. Obrazowość - przedstawienie barwne uczuć i myśli autora, w celu wywarcia odpowiedniego wrażenia na czytelniku. Można uzyskać ją przez umiejętne stosowanie przenośni, związków frazeologicznych, przysłów, sentencji, epitetów.

Obraz łagrów w “Innym świecie” Grudzińskiego

Gustaw Herling-Grudziński, autor powieści pt. “Inny świat” opisuje własne przeżycia z obozów sowieckich, w których przebywał podczas II wojny światowej. Realistycznie przedstawia życie więźniów, system pracy w łagrach, sposoby upadlania ludzi. Jednak sród ogromu zła, obojętności i cierpienia doszukuje się w swych współwięźniach okruchów człowieczeństwa. Przeprowadza dokładne analizy psychologiczne, ale nie ocenia postępowania bohaterów, gdyż zdaje sobie sprawę z tego, że w innym świecie każdy walczy o przeżycie.
Tytuł książki “Inny świat” odnosi się do świata obozów sowieckich, gdzie panują całkiem inne prawa niż w życiu pozaobozowym. Wprowadza czytelnika do zrozumienia systemu łagrów, gdzie człowiek nie ma żadnych przywilejów, żyje w skrajnej nędzy, zmuszany jest do nadludzkich wysiłków przy pracy. Panował tam inny system wartości, różniący się od systemu przestrzeganego przez przeciętnego człowieka. Torturowany na śledztwie, zmuszany do podpisania zmyślonych aktów oskarżenia człowiek tracił wszelkie uczucia, oprócz wszechogarniającej obojętności. Nie odzywa się do nikogo, jest: “pusty jak wydrążony orzech”, wtedy to: “stawia pierwsze kroki w innym świecie”. Dostosowuje sie do praw obowiązujących w obozie, zmienia sie jego osobowość i już pokornie podlega władzy sowieckiej. Tytuł odzwierciedla doskonale prawa rządzące rosyjskim światem obozów przymusowych.
Mechanizm systemu obozowego miał na celu wyniszczenie człowieka, odebranie mu wszelkich uczuć i poglądów i wykorzystanie go jako taniej siły roboczej. W większości przypadkach system ten działał w pełni skutecznie. Ludzie po długich przesłuchaniach, dla świętego spokoju podpisywali zmyślone akty oskarżenia, byli przydzielani do ciężkich robót i skąpo karmieni. Więźniowie nie sprzeciwiali się temu, gdyż chcieli żyć, choćby w tak strasznych warunkach. Wyjątkiem może być Kostylew, człowiek który przeszedł kilka etapów śledztwa, był torturowany i będąc na skraju wyczerpania fizycznego i psychicznego zgodził się na podpisanie wyroku: ” z pomocą mocarstw zachodnich chciał obalić system sowiecki”. Kostylew nie chciał pracowac dla władz sowieckich, dlatego sam się okaleczał wkładając rękę do ognia. Tym samym otrzymywał zwolnienie od pracy. Gdy dowiedział się, że będzie zesłany na śmierć, nie zobaczy własnej matki, oblał się wrzącą wodą. Wolał umrzeć przez samobójstwo niż z rąk żołnierzy sowieckich. Jego śmierć wstrząsneła wszystkimi. Jednak większość nadal nie buntowała się, żyła z dnia na dzień. Wielu “opłacało się” urkom, by uzyskać lepsze stanowiska np. sam Grudziński początkowo pracował przy rozładowywaniu wagonów. Najgorszą pracą była praca w lesie, gdzie w czasie mrozu ludzie głodni pracowali po 12 godzin. Później najczęściej trafiali do trupiarni, gdzie umierali z wycieńczenia. System obozowy zapewniał więźniom wolne dni (które rzadko się zdarzały, najczęściej raz na trzy miesiące) oraz rozrywki kulturalne np. filmy czy przedstawienia. Cały mechanizm obozowy skonstruowany był tak, by więzień myślał, że władze chcą jego dobra, a w rzeczywistości więzień płacił za swoje utrzymanie, nie był pewny końca wyroku. Kobiety oddawały się za kawałek chleba, mieszkańcy trupiarni jedli resztki żywności. Każdy marzył, by dostać się do szpitala, gdzie mógł odpocząć, lub gdy rodzina go odwiedziła, bo to też wiązało się z kilkudniowym zwolnieniem od pracy. Każde wykroczenie było karane np. za głodówkę Polaków zostali oni zamknięci na 8 dni. Jednak w końcu zostali uwolnieni.
System sowiecki sprawdzał się, był skuteczny, ale nie mógł zniszczyć ludzi o silnej woli, charakterze np. Kostylew, po części Grudziński. Książka “Inny świat” przedstawia drastyczny obraz łagrów, gdzie ludzie walczą resztkami sił o przeżycie. Mimo to, można doszukać się odczuć ludzkich wśród więźniów. Powinniśmy korzystać z doświadczeń obozowych i uświadomić sobie jak ważne jest życie ludzkie. Każdy z nas ma prawo do podstawowych praw, a przede wszystkim ma prawo do życia.

Leopold Staff “Deszcz jesienny”, “Kowal”

“Deszcz jesienny”

W wierszu występuje refren, jest miarowy i rytmiczny. Zauważa się związek między natura i psychiką człowieka. Podmiot liryczny jest samotny, ktoś go opuścił, wspomina palącą się zagrodę, smierć dzieci, żebraka. Są to obrazy tragiczne. Świat jest przyrównany do ogrodu zamienionego przez szatana w pustynię, szary i przygnębiający krajobraz. Sam szatan jest przerażony swym dziełem, jest niewyobrażalnie przerażający. Widać dal bezkresną, mglistą, brak nadziei na lepszy świat. Wiersz oddziaływuje na wzrok, słuch, węch. Epitety powodujące smutek np. jęk szklany, płomienne łzy, dal szara, mglista. Onomatopeja: deszcz dzwoni, jęk. Animizacja: mary piekielne w dal poszły… Antropomorfizacja: szczęście przyjść chcialo lecz mroków się zlękło.

“Kowal”

Kowal z utworu Staffa chce wykuć serce z kruszców drogocennych, ma być silne, mężne, dumne. Jeśli pojawi się na nim rysa, to lepiej żeby całe się rozpadło.
Kowal jest symbolem człowieka, jego praca jest pracą nad własnym charakterem, człowiek winien dążyć do ideału. Kruszce są zaletami, nad nimi człowiek musi pracowac, rozwijać cnoty. Jeśli ta praca nie przyniesie efektów, to lepiej nie istnieć (filozofia Nietzschego). Epitety w II zwrotce podkreślają siłę, w IV słabość człowieka.

Konstanty Ildefons Gałczyński “Bal u Salomona”, “Rozmowa liryczna”

“Bal u Salomona”

W utworze Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pt. “Bal u Salomona” można odnaleźć wiele elementów satyrycznych jak i katastroficznych. Jednym z satyrycznych obrazów jest postać pijanego lorda, który boi się straszliwego sensu, obżerający sie dyrektor czy też mistrz ceremonii każący chłopcom tańczyć, skarżący się na małą liczbę znakomitości, mało ogniste poncze.
Katastrofizm objawia sie w śmierci lorda, gdyż jak wiadomo: “znaleziono go z zatrutym mózgiem”, a wcześniej miał wizję, bo bał się straszliwego sensu. Inna sceną katastroficzną jest oplatanie gości przez pnącza roślin, co wskazuje na obłęd natury: “formy o diabolicznej wrażliwości”.
W utworze ośmieszona jest inteligencja, która bawiąc się na balu spija się i nie kontroluje swoich zachowań. Ukazane jest jej prawdziwie oblicze. Katastrofizm służy wzbudzeniu grozy w czytelniku.

“Rozmowa liryczna”

Gałczyński mówi o miłości, o tym co jest znane każdemu. Koncentruje się na zwykłym człowieku, kocha po prostu, w zwykłych rzeczach. Nieważne, w czym ubrana, co robi, gdzie jest ukochana osoba. Zawsze się ją kocha, czy latem, zimą czy jesienią. Miłość jest piękna niezależnie od tego jak wygląda- podmiot liryczny kocha swoją wybrankę. Dniem i nocą, dzisiaj wczoraj i jutro.

Tragizm generacyjny w poezji Krzysztofa Kamila Baczyńskiego

“Pokolenie”

Podmiot liryczny kojarzy korzenie z ciałami ludzkimi, świerki z głowami ludzkimi- hiperbolizuje. Baczyński o każdej porze dnia, każdej porze roku widzi tragizm wojny. “Nas nauczono nie ma litości (…) Nas nauczono nie ma sumienia (…) Nas nauczono nie ma miłości (…) Nas nauczono. Trzeba zapomnieć, żeby nie umrzeć rojąc to wszystko”. Podmiot liryczny zastanawia się, czy ktokolwiek będzie o nich pamiętał, czy postawią nad grobem krzyż. Liczne środki stylistyczne: przenośnie, hiperbole, porównania, animizacje.

“Ten czas”

“mroczny, niczym noc bez gwiazd, drzew upiory, smutne niebo, trumny rodzą, groby, armaty, szubienice, niebo krwawe, łamanych czaszek trzask”  - to tylko niektóre określenia rzeczywistości. Świat przedstawiony jest przerażający, budzący grozę, okrutny, kojarzący się z mrokiem, trupami, krzyżami, śmiercią. Jest to świat przytłaczający. Przenośnie i epitety: krawe, mroczne, smutne nieba; porównania. Żyjący na wojnie czują się źle, są bezsilni, mali, słabi, nie czują, są uodpornieni na zło, są niewinni i bezradni. Takie jest pokolenie Baczyńskiego, które staje na skrzyżowaniu dróg. Dominuje katastrofizm, wizja apokaliptyczna.

“Z głową na karabinie”

Zderzenie przeszłości i teraźniejszości. Świat przeszły był dla podmiotu lirycznego arkadyjski, beztroski, piękny, dobry, bezpieczny, cudowny. Ten świat zderzył się z teraźniejszością, naznaczoną apokalipsą (przeciąć światło, coś zakończyć - apokalipsa spełniona). Widać katastrofizm generacyjny: “piersi zgniecie czas czarną łapą”, “umrzeć przyjdzie, gdy się kochało wielkie sprawy głupią miłością”. Przed bezsensem śmierci, wybrania miłość do ojczyzny.

“Bez imienia”

W wierszu tym opisany jest pełen grozy obraz wojny. Wiersz oddaje realia bombardowania, któremu towarzyszy huk i ogień, jakies biegnące postacie, słychać krzyk zza ściany. Po uderzeniu bomby następuje ciemność, giną ludzie. Później te ciała wyrzucono na wóz, za którym: “nitką krwi jak struną (…)wypisuje na bruku swe imię” chwila. Tylko tyle wystarcza, by zginęły tysiące ludzi. Chwilą bez imienia poeta nazywa czasy swej młodości, które przypadły na okres wojny.

“Historia”

Autor wiersza patrzy na historie narodu: “widzę arkabuzy dymiące” - odwołuje się do XV i XVI wieku, a także do czasów Księstwa Warszawskiego. Przeszłość powtarza się mimo upływającego czasu, wybuchają kolejne wojny. Taka jest właśnie historia, niekończące się pasmo wojen, gdzie nie liczy się człowiek, osiągnięcia, myśli tylko walki, z których ludzie nie wyciągają żadnych wniosków. Różnicą między dawnymi a współczesnymi wojnami jest brak upiększającej otoczki, idealizacji walk, stworzonych przez legendę romantyczną. Wojna to nie kolorowe mundury, nie czułe szepty w chwili pożegnania - to krew, okrucieństwo i śmierć. Ostatni wers ma na celu przypomnienie dawnych zwycięstw bohaterów i pobudzenie do walki.