-
“Krzyżacy” narrator i narracja
“Krzyżacy” narrator i narracja
Narrator odautorski jest wszechwiedzący, zdystansowany. Posiada autorytet moralny i historyczny- interpretuje i wartościuje. Narracja dominuje nad słowem postaci.
Fikcja łączy się z historią, tłem topograficzno-obyczajowym i cywilizacyjnym. Główni bohaterowie są wpisani we wspólnotę stanową i narodową (przez swych przodków walczących pod Płowcami).
Historia w narracji ujawnia się stopniowo, a początkowo zarysowują ją bohaterowie (Maćko). Narrator na początku tylko wymienia nazwy miejscowości, elemnty stroju postaci. Później objaśnia wydarzenia i działania postaci, wartościuje je i mówi o konsekwencjach (o nikczemności Zakonu nie mówi wprost, wykorzystuje sytuacje, uogólnia wnioski postaci np. rozmyślania de Fourcy’ego przed śmiercią, losy Juranda, wygląd umęczonej Danusi).
Narracja bitwy grunwaldzkiej odwołuje do eposu, kroniki, powieści. Dominuje uwznioślenie i hiperbolizacja. Łączą się: obiektywna relacja zdarzeniowa i reakcja emotywno-wartościująca (patos i metafory). Kulminacją jest zakończenie, nadające wydarzeniu sens sakralny: Więc tobie , wielka, święta przeszłości, i tobie, krwi ofiarna, niech będzie chwała i cześć po wszystkie czasy! -
Krzyżacy - język i styl
Krzyżacy - język i styl
Trudności archaizowania
Nie dotyczyły narracji, ze wględu na przyjętą koncepcję XIX wiecznego punktu widzenia. Sienkiewicz sięgnął do gwary podhalańskiej, uważanej za najpierwotniejszą (podobieństwo Sabały do Maćka), choć autentyczne archaizacje XV wieczne też widać w utworze. Ta ludowość przejawia się również w zachowaniu postaci (Zych daje miskę skrzatom, Maćko ceni wróżbę parskania koni).
Styl rycerski
Widać konwencjonalne formuły (np.ślubów). Inaczej mówią rycerze-wojownicy, inaczej szlachta ziemiańska (Zych), inaczej Hlawa (czechizmy), inaczej Krzyżacy (wtrącenia niemieckie), inaczej opat (łacina, nazwy liturgiczne, cytaty i uczone zwroty, nawiązujące do kazań średniowiecznych czy tekstów żakowskich- element humorystyczny). Język jest komunikatywny, często dosadny. Zależy od charakteru postaci.
Styl obrazowania - eposowy
Porównania homeryckie, składnia retoryczna, apostrofy, paralelizm, mówienie do siebie, rytmizacja.
Stylizacja folklorystyczna
Śpiewanie pieśni - jako cytaty (pieśń Danusi), jako stany psychiczne w chwilach wzruszeń (Zbyszko).
