Sonet IV “O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem”
W tytule zaznaczona wojna, walka człowieka z szatanem, światem i ciałem (samym sobą). Pokój-przeciwieństwo wojny, bojowanie- wojna. Człowiek walczy w “bycie podniebnym”, Bóg jest oddalony, układ wertykalny. Człowiek jest osamotniony, wątły (słaby), niebaczny (nierozsądny, nieuważny), rozdwojony w sobie (ciało i dusza).
Filozofia św. Augustyna: uważał, że w człowieku przeważa cielesność, bliżej zwierząt, ale jest możliwość: kontakt z Bogiem, wyjście z cielesności, zbliżenie do tego, co Boskie. Wyszedł z koncepcji ścierania się dobra i zła, widzi więcej zła.
Filozofia św. Tomasza: optymistycznie patrzył na los, człowiek ponad zwierzetami, w większym stopniu szanse na zbliżenie do Boga, podstawą do optymistycznej koncepcji jest wolna wola i rozum (plus Opatrzność- gwarancja nadrzędna), widzi więcej dobra.
Sęp wychodzi od grzesznej natury człowieka (tak jak w sonecie I) jest bliski Augustynowi, na koniec bliższy Tomaszowi (nastawienie pełne nadzieji): połączenie obu koncepcji, tylko przy pomocy Boga, “życie zbożne”- szczęście (Bogurodzica).