“Krzyżacy” Sienkiewicza - problemy gatunkowe

“Krzyżacy” mają strukturę eposu, ale powieść cechuje synkretyzm gatunkowy:
- świat epopei to bohaterska  przeszłość narodu (początek i szczyt narodowej historii) XV w. kształtowanie narodu, postaci zakładają lub odnawiają rody
- autor to człowiek mówiący z szacunkiem o przeszłości dla niego nieosiągalnej
- przeszłość nie wiąże się z teraźniejszością, jest od niej oddzielona. Od klęski Krzyżaków pod Płowcami opowiedzianej przez świadka, 100-letniego chłopa spod Łęczycy, do wyjazdu ostatniego mistrza z Malborka, czego świadkiem był Zbyszko
- epopeja jest ściśle związana z ziemią, jako źródło życia i matka
- podobieństwa do epopei homeryckich - rzeź na zamku w Szczytnie jak rzeź zalotników w Odysei , pojedynek Zbyszka z Rotgierem
- monumentalne sposoby obrazowania i stylu- głównie epizod grunwaldzki
- rytmizacja, scena śmierci Zygfryda, atak piechoty chłopskiej pod Grunwaldem
- powieść jest nastawiona na teraźniejszość, ma tendencje poznawcze, zawiera żywioł śmiechu i parodii
- tradycyjne schematy romansowe i przygodowe: porwanie, poszukiwanie, ucieczka, walka
- pierwiastki przygodowe są osłabione, bo postacie historyczne są poza planem powieści