Pieśń 3 z Ksiąg Wtórych “Nie wierz Fortunie, co siedzisz wysoko”
Pojawia się wątek Fortuny i jej wpływu na życie człowieka. Pieśń opiewa cnotę. Mówi o zmienności szczęścia, człowiek musi być przygotowany zarówno na radość i smutek, ból i dostatek, cierpienie. Niedojrzałość życiową wykazuje ten, kto chciałby tylko bawić się, cieszyć, śmiać. Zmienność Fortuny ma także dobre strony, bo zawsze po smutku nadchodzi radość, po nocy - dzień. Podstawą szczęścia jest czyste sumienie, cnota, umiar. Cnota to najważniejsza wartość. Kto jest cnotliwy nie musi o nic zabiegać, martwić. Ma czyste sumienie. Cnota chroni przed złem, zapewnia nagrodę w życiu doczesnym i po śmierci. Kochanowski ostrzega, by nie ufać tej zdradliwej, w każdej chwili mogącej sie zmienić Fortunie. Cnota to skarb, nikt jej nam nie odbierze.

Pieśń 11 z Ksiąg Wtórych “Stateczny umysł pamiętaj zachować, jeśli cię pocznie nieszczęście frasować”.
Autor zaleca odbiorcy zachowanie obojętności wobec losu (stoicyzm- ataraksja, chłodny umysł). Nadawca przypomina, że człowiek jest istotą śmiertelną, dlatego powinien korzystać z życia (epikureizm) spędzając je na zabawie z przyjaciółmi, wolnej od nieszczęść. Ulotność życia, wszystko co osiągniemy za życia, cały majątek otrzymają po nas potomkowie. Każdy kiedys umrze, śmierć nie przebiera w swych ofiarach, nie zważa na bogactwo. “Postapisz z włości drogo zapłaconych”- drogo płaci za wartości moralne, jeśli chce gromadzić majątek. Człowiek nie po to żyje, by się bogacić. Człowiek jednak może przeżyć życie jako przyjemność- połączenie filozofii stoickiej i epikurejskiej.