Pieśń 20 z Ksiąg Pierwszych o problematyce filozoficznej: filozofia epikurejska łagodzona stoicką zasadą. Ma charakter biesiadny, oprócz toczącej się zabawy, równolegle rozwija się w utworze filozoficzna refleksja. Zabawa i szaleństwo, które są częścią życia człowieka, są dla niego dobre, ale w odpowiednim czasie i umiarze. Bez względu na pochodzenie, zamożność, wszyscy stają się równi (podobnie jak w obliczu Fortuny). “Tam dobra myśl nigdy nie postoi, gdzie z rejestru patrzą, co przystoi”- skreślamy przywileje klasowe, wtedy Dobra Myśl towarzyszy wszystkim (czyste sumienie, system etyczno-moralny, filozofia stoicka). “Kto się długo na dobrą myśl bierze…”- ten, który za bardzo się przejmuje nie ma dobrej myśli. Występuje zatem w utworze motyw biesiadny i motyw dobrej myśli. Wspomnienie niepewności dnia jutrzejszego, człowiek może czuć się panem własnego losu w danej chwili, ale przyszłość uzależniona jest od woli Bożej. Bóg wszystko zaplanował, nie należy zanadto zamartwiać się dniem jutrzejszym. Człowiek dobrej myśli jest optymistą, choć w tej pieśni Bóg oddalony jest od człowieka (inaczej jest w “Hymnie”, tam człowiek żyje w świecie harmonijnym, blisko z Bogiem).