Pieśń 19 z Ksiąg wtórych, pieśń patriotyczna z filozofią stoicką. Pierwsza strofa zawiera pytanie retoryczne, czy jest jeszcze ktoś, kto gotów jest przepracować swoje życie dla dobrej sławy. Poeta podkreśla, że Stwórca jedynie człowieka wyróżnił darem rozumu i mowy, dlatego jest wyjątkowy. Zaznacza, że rzeczy doczesne przeminą, jedynie co może pozostać po człowieku to dobre imię. Ze względu na dar Boga, człowiek winien służyć ojczyźnie najlepiej jak potrafi. Każdy jest przeznaczony do robienia tego, co potrafi najlepiej. Dwie podstawowe role odnośnie Dobrej Sławy (wizerunek, imię):
- obrońca ojczyzny, ten co ma siłę pełni służbę ze względu na predyspozycje
- Ci, którzy posiadają wiedzę i zdolności pięknej wymowy powinni nauczać innych
Kochanowski zwraca uwagę na patriotyzm, szacunek dla tradycji, zachowanie godności. Lepiej oddać swe życie za sławę osiągniętą walecznymi uczynkami, niż umrzeć w zapomnieniu i ciszy. Rozum jest istotą człowieka.