Pieśń 3 z Ksiąg Pierwszych “Dzbanie mój pisany” oparta jest na odzie “O nata mecum consule Manlio” Horacego. Zawarł on w niej epikurejską pochwałę wina, a utwór zaadresował do Valeriusa Messali Korwina (konsul i zwycięzca Gallów w 27 r pne). Niechęć gościa do wina poeta usiłował przełamać powołując się na autorytet filozofów. Polska wersja utworu utrzymuje formę przemówienia, ale modyfikuje towarzyszące mu okoliczności. Kochanowski zwraca się tylko do dzbana, którego darem chciałby gości swych posilić. Pomija zaś drugiego adresata, a nazwisko wymienione w łacińskim utworze filozofów, zastąpił ogólną formułą “Pijali…”. Brzmienie tej formy zawdzięczał być może średniowiecznej pieśni waganckiej, tak popularnej, że przyswojonej potem przez pieśń ludową. Wiernie przełożył nieegotyczne treści wzoru, zachwowując przy tym ilość strof, a nawet dwie pierwsze za Horacym, wiążąc w jedną całość składniową.

Pieśń 7 z Ksiąg Pierwszych “Trudna rada w tej mierze, przyjdzie się rozjechać” to pieśń miłosna. Poeta jest markotny, gdyż musiał rozstać się z ukochaną. Czuje sie więźniem swego uczucia. Twarz wybranki, za którą tęskni, porównuje do wschodzącego słońca rozjaśniającego ciemności nocy. Zazdrości drogom, że będą ją nosić, zazdrości lasom, skałom, że będą ją słyszeć. W końcu odnajduje pocieszenie w nadziei na rychłe ponowne spotkanie.