Pieśń 9 z Ksiąg Pierwszych, o problematyce filozoficznej (stoicyzm, epikureizm). Autor wzoruje się na pieśni Horacego (pieśń filozoficzna). Podmiot proponuje stosowanie zasady “złotego środka” oraz poprzestawanie na rzeczach małych. Praktykowanie cnoty, gdyż ona nie podlega zmiennym działaniom Fortuny. Człowiek winien uznać granice swoich możliwości i zaufać Bogu.
Występuje w utworze motyw Fortuny i Boga. “Sam Bóg wie przyszłe rzeczy, a śmieje się z nieba, kiedy się człowiek troszcze więcej, niżli trzeba”- Bóg śmiejący się. W antyku Bogiem śmiejącym się był Zeus, śmiał się z władzy, omnipotencji, szyderstwa, bawił się ludźmi. Tu śmiech pobłażliwości, Bóg uosobieniem mądrości, wie o wszystkim co dotknie człowieka.
Postać Fortuny przyczyna wszystkich ludzkich trosk, utożsamia ona zmienne koleje losu, nie można być do końca pewnym szczęścia. Nie uwolni się człowiek od niej, ani jej nie zrozumie. Może się uchronić zachowując wewnętrzny spokój i umiar, zarówno w czasie, gdy Fortuna mu sprzyja i gdy dotyka go nieszczęście. Bóg jest porządkiem, a Fortuna chaosem, podkreślony jest kontrast między nimi. Bóg nadrzędny, Fortuna podrzędna- jest tylko instrumentem sprawowania opatrzności nad ludźmi. Człowiek odbiera świat przez Fortunę, niezrozumienie. “Wszystko się dziwnie plecie na tym tu biednym świecie”- nawet stoicka zasada rozumu wobec świata się dystansuje.
Zawarte w pierwszej zwrotce wezwanie do korzystania z życia zostaje doprecyzowane w następnych strofach. Należy się bawić, lecz z umiarem, zdając sobie sprawę z ulotności rzeczy ziemskich. Z drugiej strony, skoro życie ludzkie jest krótkie, powinien on czerpać z każdej minuty jak najwięcej. “Temu mężnie wytrzymać, w owym się nie wznosić”- apel, by znosić cierpienie i nie obnosić się szczęściem, jednym słowem żyć z umiarem.