Wiersz należy do liryki pejzażowej, tatrzańskiej, opisowo-refleksyjnej. Najpierw następuje opis przyrody, w kolejnych dwóch strofach autor zawiera refleksję na temat człowieka. Tekst reprezentatywny dla poezji młodopolskiej. Tematyka filozoficzna- korzysta autor z motywu limby jako podrzędnego zakresu tematyki liryki tatrzańskiej. Stosuje znak (tu limbę) do  głębszych przemyśleń filozoficznych. Limba to metafora przemijania, to naród i jego losy. Sonet ten to pewien typ liryki nastrojowej, gdyż nastrój pesymistyczny wywołuje pesymistyczną konkluzję: “I cóż z tych łez wylanych na słabych mogiły?…”