Melodia mgieł nocnych
(Nad Czarnym Stawem Gąsienicowym)

Wiersz jest przykładem udanej realizacji jednej z zasad estetyki modernistycznej: łączenie barwy, ruchu, zapachu, dźwięku i nastrojowego efektu. Już w tytule widzimy zabieg synestezji- łączenia wrażeń na zasadzie wymienności - obraz bez dźwięku odbieramy jako melodię. Wszystkie użyte w tym wierszu środki obliczone są na wywołanie jednego efektu: lekkości, zwiewności i zmienności nocnych mgieł nad Czarnym Stawem. Mgły podejmują jakby zabawę z puchem mlecza symbolizującym szczególną lekkość z przeźroczystą błoną skrzydła ćmy. Są tak zwiewne, że tylko promienie gwiazd wydają się mocować je na moment do szczytów górskich. Poeta ma nastawienie impresjonistyczne, czytelnik słyszy ciszę, ale odbiera ją jako melodię. Widać subtelna grę światła księżyca i gwiazd- jedynych źródeł światła. Poeta na ciszy buduje obraz, a słabe światło nie rozprasza mgły. Czytelnik odbiera krajobraz wszystkimi zmysłami.