W “Potopie” możemy odnaleźć różne style:
- styl podniosły- odmiana stylu retorycznego, rezerwowana dla tematów szczególnie doniosłych, dotyczących ludzkiego losu i boskich wyroków, dla bohaterów wysoko urodzonych, dla mów o wielkiej wadze, mających wstrząsnąc odbiorcą i zmienić jego decyzje, cechą charakterystyczną tego stylu jest eksklamacja (są to wykrzyknienia).

- styl familiarny- odmiana stylu potocznego, cechująca się poufałością, zażyłością i bezceremonialnością.

- styl rubaszny- to odmiana stylu potocznego cechująca się pewnym prostactwem, nie zwracaniem uwagi na forum towarzyskie, poufałością o charakterze żartobliwym, swobodnym doborem słów i bezceremonialnością.

- styl wypowiedzi publicystycznej- są to fragmenty będące swoistymi odautorskimi dywagacjami na temat dziejów.

- styl reportażowy- techniką tą posługiwał się autor przy opisywaniu scen batalistycznych.

- styl poetycki- częste wstawki liryczne, w momentach wzruszenia nad pięknem natury, bądź innymi zjawiskami emocjonalnymi. Liczne metafory, porównania.

Środki stylistyczne pojawiające sie w tekście:
1. archaizmy: przeto, pobieży, okrutniem rad, siłam widział
2. makaronizmy: repeto
3. wuglaryzymy i prozaizmy: kury macać, dziewki po łopatkach poklepywać
4. metafory: górnie piać, matka, która nas wykarmiła
5. apostrofy: mości panowie słuchajcie, jaśnie wielmożny panie
6. eksklamacje: wielki to rycerz! w ogień za waćpanem pójdę!
7. inwersje- szyk przestawny