Wiersz 13-zgłoskowy, podzielony jakby na dwie części: część opisowa oraz część dramatycznej sceny. W części opisowej zawarty jest opis ekfrastyczny (ekfraza - opis dzieła sztuki w poezji), dotyka rzeczywistości neoromantycznej. Treści kradną serca wszystkich, narrator podkreśla, że jest niegośinny w stosunku do tego, co opisywał wcześniej. W opisie dramatycznym pojawiają się chaty bdurne, podłe, smutne. Narrator nie zachwyca się, patrzy obiektywnie na rzeczywistość. Podmiot jest ironicznie nastawiony do Derwida - który jest pielgrzymem, męczennikiem, figurą przychodzacego Mesjasza narodowego. Ma przynieść nadzieję. Mimo tego podmiot liryczny nie jest do końca ironistą. Cierpi, gdyż miał ten sam los. Pomimo, że jego dom jest niegościnny to gdzieś w środku jest nadzieja. W zakończeniu widać o wiele większy pesymizm poety niż w “Herostratesie”.