Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach

Pod tym tytułem znajdziemy cztery sonety, które są przykładem symbolizmu i impresjonizmu w liryce Kasprowicza. Cykl ten powstał w 1898 r., widać w nim odejście od tematyki społecznej, ale nadal Kasprowicz pozostaje poetą sumienia- etyzm, z punktu widzenia cierpienia, ale sytuowanego na wymiar metafizyczny. Pojawia się tu głębsze pytanie: Skąd się bierze zło? Na etapie symbolizmu pojawiają się teksty zapowiadające kulminację twórczości. Poszczególne wiersze składające się na ów cykl przedstawiają to samo miejsce w górach, gdzie cały czas obok siebie znajdują sie rosnąca, będąca w rozkwicie róża oraz zwalona przez burzę, próchniejąca limba. Kolejne sonety pozornie dotyczą tego samego obrazu, jednak za każdym razem obraz jest inaczej oświetlony, gdyż poeta obserwuje krajobraz w różnych porach dnia. Cykl ten należy do liryki tatrzańskiej, porusza istotne zagadnienia związane z egzystencją człowieka, życiem i śmiercią.