“Na swoje księgi”

fraszka autotematyczna, programowa całego tomu fraszek. Podmiot utworu to poeta, fraszkopisarz, który składa deklarację co do tematyki dzieł. Zaczął od wymienienia tego, co go nie będzie interesowało, między innymi wojna i mitologia. “Nie dbają moje papiery o przeważne bohatery”. Nie interesują go go epopeje, tematyka wzniosła, styl wysoki. Żywiołem właściwym jest śmiech, żart, zabawa. Poeta wybiera tę formę, by zyskać sobie publikę. Styl fraszek jest niski (frywolne motywy, język). W tej fraszce widoczna jest filozofia epikurejska.

“Do fraszek”

fraszka mająca charakter programowy. Ujawnia się program etyczny i moralny: zbliża się do panegiryku (utwór pochwalny) lub satyry (krytyka). Sam poeta zwraca się do fraszek z prośbą o odpowiedni sposób pisania o ludziach i obyczajach. Poeta nie chce, by jego wiersze uwieczniły złe wspomnienie o ludziach. Jednocześnie nie ma zamiaru milczeć o rzeczach nieodpowiednich, ale krytykę kieruje w postępki, a nie w osoby. Pochlebstwa autor rozdaje rozsądnie. Trzeba chwalić skromnie, nie być pochlebcą- ludzie czasem unikają nadmiernych pochwał, chcą być anonimowi. Jeżeli mówić o występkach, to mówić ogólnie, ale nie o ludziach. “Niechaj karta występom, nie presonom łaje”-satyra. Uwidacznia się świadomość siły poezji i odpowiedzialności za treści w niej zawarte.

“Człowiek Boże Igrzysko”

fraszka filozoficzna, topos bóstwa śmiejącego się z ludzkich poczynań. Widoczna jest pycha i duma wobec człowieka, Bóg jest wiekuisty i wszechmogący. Człowiek jest dla niego zabawką. Tak jak Bóg jest odwieczny tak samo są odwieczne wątpliwości. Człowiek nie widzi Boga, ale twierdzi, że jest na Jego podobieństwo.