“Pierwszy krok w chmurach”

Hłasko w opowiadaniu buntuje się przeciwko literaturze socjalistycznej. W utworze nie ma ludzi pracowitych, są natomiast ludzie znudzenia, pijani, czekający na tanią sensację. Szerzy się marazm, nieróbstwo, szarzyzna oraz nuda. Opowiadanie jest napisane językiem prozaicznym. Hłasko używa wulgaryzmów, by uwydatnić swój prostest. W utworze młoda para chce oderwać się od szarego, nudnego życia. Zostaje jednak brutalnie sprowadzona na ziemię przez podglądających ich starszych mężczyzn. Autor stosuje kontrast “szarego i białego” i w tej kwestioi nie wymyśla nic nowego. Nie wprowadza żadnej innowacji do ówczesnej literatury. Kontrast zostaje zachowany.