FRANCISZEK DIONIZY KNIAŹNIŃ (1750-1807)

Poeta blisko związany z rodziną Czartoryskich. Nieszczęśliwie zakochany w Marii Wirtemberskiej, która miała być adresatką jego wierszy miłosnych. Ostatnie lata pogrążony w obłędzie spędził pod opieką przyjaciół. Wiersze Kniaźnina przechodzą ciekawą ewolucję.
Wczesne Erotyki (1779) nawiązują do starożytnej poezji biesiadnej, której mistrzem był Anakreont. Miłość jest w nich okrutną walką, niezasłużonym cierpieniem, które ukoić może tylko dobroczynna moc wina. Przykłady lub parafrazy Anakreontów.
Kniaźniń umiejętnie bawi się tradycyjnymi rekwizytami poezji erotycznej takimi jak: pęta, strzały, pociski, gnoty, kajdany. Często erotyki zbliżają się do barokowego konceptyzmu (paradoksy miłości). Wiele z wczesnych utworów Kniaźnina przyjmuje postać kunsztownych rokokowych miniatur. Oddają one nastrój salonowych gier miłosnych, w których więcej było zabawy niż szczerych uczuć. Miłość Kniaźnina to melancholijne wzdychania, tęsknota, smutek, strach. Zbiór pełen jest też humoru, młodzieńczy charakter.
Po kilkuletnim pobycie w Puławach opublikował kolejne trzy tomiki Poezji, w których widać wyraźne nowy, sentymentalny kierunek jego twórczości. Poeta odrzucił tradycyjny język erotyczny i pod wpływem Karpińskiego zaczął dążyć do “tkliwej prostoty”. O swych uczuciach zaczął pisać w sposób naturalny i bezpośredni. W miejscu mitologicznych ozdób pojawiły się opisy piękna przyrody.