Bohaterem utworu Moliera jest Tartuffe, pobożniś, mistrz obłudy i sprytu, który wykorzystuje naiwność Orgona i przejmuje rządy w jego domu. „Jest szlachetnego rodu, rozumny, przystojny”, „zawsze z pulchniutką buzią, czerstwy i rumiany”.

Tartuffe to mężczyzna obłudny, dwulicowy, fałszywy i wyrachowany. Udaje głęboko religijnego: „jest zacnym człowiekiem, godnym czci prawdziwej”. W rzeczywistości za nic ma przykazania i uczciwość. Uważa, że: „wcale ten nie grzeszy, kto grzeszy w sekrecie”. Udaje, że dobra doczesne są mu obojętne, podczas gdy sprytnie prowadzi do przepisania na niego majątku Orgona. Przyczynia się do wydziedziczenia Damisa i zamierza zostać mężem Marianny. Widać, że: „do roli pana domu ciśnie się czym prędzej”. Dewocja nie przeszkadza Świętoszkowi wieczerzać z dużym apetytem, pomimo, że nakazywał innym post; błogo sypiać w wygrzanej pościeli, a na śniadanie raczyć się winem. Tartuffe udaje ascetę, każe Dorynie zasłonić chusteczką nieskromny dekolt. Sam wyraźnie zaleca się do Elmiry, jest elokwentny i rozmawia z nią w kwiecisty sposób. Gardzi ludźmi: „ kto nauk jego słucha, ten żyje w spokoju, na ludzi spoziera jak na kupę gnoju”. Tartuffe miał tak wielki wpływ na Orgona, że ten po kilkudniowej nieobecności interesuje się przede wszystkim jego zdrowiem. Zdolny był wyrzucić syna, gdy ten odważył się otwarcie wystąpić przeciw obłudnikowi. Kpi z Orgona: „Tak umiałem go zażyć, że już biedaczysko nie uwierzy niczemu, choćby widział wszystko”. Inteligentny, zawsze potrafi znaleźć zręczną odpowiedź, wytłumaczenie swego postępowania. Na uwagę Kleanta, że przyjmuje darowiznę Orgona krzywdzącą Damisa mówi, że: „to dlatego, by dobro nie poszło w złe ręce”. Bezwzględny, przyłapany na oszustwie, skompromitowany, nie waha się wypędzić z domu Orgona, a jego samego oskarżyć przed królem o zdradę.

Poprzez swą hipokryzję i zakłamanie Taruffe skrzywdził siebie i swych dobroczyńców, ponieważ zajął fałszywą pozycję. Jest to zwykły oszust, posługującym się fałszywym nazwiskiem, przebiegły i chytry. Spodziewał się odzyskać majątek przybierając maskę pozornej pobożności i uczciwości i działając w imię praw i zasad religijnych.