Marmieładow: człowiek po 50, alkoholik, były radca tytularny, ojciec Soni. Ożenił się z ubogą wdową z dziećmi. Widzi  swoje błędy życiowe, problemy- zwłaszcza pijaństwo, ale nie stara się ich naprawić. Uznaje sytuację za beznadziejną, użala się nad sobą. Jest słaby, nie potrafi sobie poradzić z problemami. Tłumaczy się, że: “Właśnie dlatego piję, że w trunku tym szukam współczucia i serca. Nie wesela szukam, lecz jedynie boleści. Piję, albowiem pragnę dotkliwiej cierpieć”. Czuje się winny nędzy swojej rodziny. Nie potrafił sam utrzymać rodziny, zrzucił ten obowiązek na Sonię, która musiała dopuścić się nierządu. Widzi, że źle robi przepijając jej pieniądze, czy też wszystkie cenne rzeczy wyniesione z domu, ale nie ma sił podnieść się z nałogu. Widać, że jest to wrażliwy człowiek, ufny, szczery  i dobry, ale poniżany z powodu nałogu, bezbronny i osamotniony. Wie, że jest dla swojej rodziny katem. Reprezentuje typ pijaka wrażliwego, wierzącego w miłosierdzie Chrystusa. Marmieładow jest przykładem człowieka stoczonego na dno, ktory nie potrafi zrobić nic dobrego. Poniósł życiową klęskę.

Arkadiusz Iwanowicz Swidrygajłow: cynik i nihilista, zwolennik amoralnego życia, skyrty, nie okazujący uczuć, smutny. Jest adoratorem Duni, podrywaczem i amantem. Z jego powodu Dunia straciła posadę jako guwernantka. Swidrygajłow wierzy w miłość i jej poszukuje. Chce miłości dla siebie, ale nie jest w stanie jej dać. Jest człowiekiem zagubionym, poszukującym celu i miejsca w życiu. Dociera do granicy człowieczeństwa, która jawi się jako zbrodnia. Jednak w przeciwieństwie do Raskolnikowa nie wiadomo czy ją przekroczył (podejrzenie o morderstwo 15-latki, zabójstwo żony Marfy Pietrowny przez otrucie). Jest człowiekiem bezbożnym, zwolennikiem zakwestionowania norm etycznych, które prowadzi do duchowej pustki. Jest osobą jednoczącą w sobie sprzeczności: zdolny do zainteresowania i pomocy potrzebującym, wrażliwy na krzywdę innych, a przy tym groźny, nieprzewidywalny, kierujący się egoizmem. Jednak nie jest demonem zła, wykazuje skłonności do czynów dobrych: urzadza w przytułku sieroty Marmieładowów, ułatwia Soni wyjazd na Syberię, jego skrucha rehabilituje w oczach Marfy Pietrowny Dunię. Odtrącenie jego niesmacznych zalotów przez Dunię, pustka uczuciowa, postawa nihilisty, poczucie klęski prowadzą go do samobójstwa.

Sonia (Zofia Siemionowa Marmieładow): młoda prostytutka, córka urzędnika- pijaka, zmuszona do nierządu przez skrajną nędzę. Osoba poniżana i odrzucona przez społeczeństwo, a jednocześnie bezgranicznie ufająca Bogu. Składa z siebie ofierze, poświęca się aby utrzymać rodzinę. Jest uświęcona przez cierpienie, pokorna, silna psychicznie. Jest głęboko wierzącą, pobożną osobą. Bardzo przeżywa przedstawione w Biblii wydarzenia, utożsamia się z nimi. Widać w niej człowieka mocno doświadczonego przez los, o szerokiej palecie przeżyć, uświęconej przez cierpienie. Kocha Rodiona, a gdy ten zwierza się jej okazuje odrobinę zrozumienia i obiecuje, że nigdy go nie opuści, ale nie usprawiedliwia jego czynu. Namawia Raskolnikowa do przyznania się i przeproszenia Stwórcy. “Przyjąć cierpienie i odkupić się przez nie”- oto co ma do powiedzenia zabójcy. Pokorą, współczuciem, a nie argumentacją pomaga zagubionemu zbrodniarzowi odnaleźć drogę prawdy. Sonia pomogła mu dojrzeć wewnętrznie, sprawiła, że w Rodionie zwyciężyły pozytywne cechy. Jest altruistyczna, empatyczna, ma silny charakter i ukształtowaną moralność. Jest osobą nad wyraz inteligentną w swej prostocie.