Na zgon poezji

Liryka programowa, tytuł ma charakter ironiczny. Asnyk zaprzecza, że poezja umarła (”ona żyć będzie”). Poezja zawsze będzie żyć w śpiewakach, przetrwa zwątpienie, rozpacz, wybuchnie nowym ogniem w przyszłości, zachwyci stęsknione serca, będzie świeża. W pierwszej strofie autor mówi o nieśmiertelności cudownego slowa. W kolejnej stwierdza, że poezja jest wieczna, żyje w każdym uczuciowym człowieku, odnawia się w sercach młodych ludzi, w ich marzeniach. Poezja jest wszędzie dookoła nas, w przyrodzie, przenika wszystko. Zmienia się pod wpływem czasu, przejawia się w nowych myślach, czynie, uczuciach (3 strofa). Poezja jest nadzieją pokoleń, gdyż przetrwa wszystko. Będzie ulegać przemianie, jak dowiadujemy się w piątej strofie nie zginie w ludziach, którzy mają uczucia. Wychodzi na przeciw człowiekowi z sercem pełnym uczuć. W strofie ósmej autor dowodzi, że ludzie uważają za umarłe to dzieje przeszłości i poezja dawnych czasów, ale nie poezja w ogóle. Cała poezja nigdy nie umrze!
Asnyk w wierszu mówi o odrodzeniu poezji, będzie ona świeża, zachwyci serca. Asnyk wychodzi od prawdy, program aksjologiczny. Poezja w romantyźmie- są geniusze, nie ma prozy. Poezja w pozytywiźmie- nie ma geniuszy takich jak wieszcze, mniejsze zapotrzebowanie na poezję, póki ludzie będą mieć uczucia poezja wyjdzie im na przeciw. Utwór pisany jest strofą ośmiowersową- oktawa. Tym zabiegiem poeta dał wyraz swojemu pozytywnemu stosunkowi do poezji dawnej.