Limba

wiersz z cyklu “W Tatrach” (1878-1880), liryka tatrzańska jest przykładem liryki opisowej, treść opisowa jest nadbudowywana treścią filozoficzną (jak “Sonety krymskie” Mickiewicza). Znajdziemy tu opis i równocześnie refleksje. W latach 80 XIX w. zaczęto odkrywać Zakopane, dzięki temu motyw limby jako drzewa z gatunku sosny, rosnącej w górnej partii Tatr, na litej skale, zaczyna robić karierę.
Tematem wiersza jest indywidualność, wyjątkowość jednostki. Limba jest samotna, rośnie w odosobnieniu, inne sosny znajdują się niżej niż ona. Limba rośnie wysoko (naraża się), jest symbolem indywidualizmu. Limba i jej los to życie wybitnej jednostki - widoczny jest motyw indywidualizmu. Następuje heroizacja tego motywu, wspinanie się do sfery wysokiej.
Tytułowa limba jest ostatnia z rodu, jej czas dobiega końca, nadciąga bowiem nowa generacja (przeciętność, masowość - tłum świerków). Limba w swym osamotnieniu toczy walkę z góry przegraną. Nie chce sie dostosować do reszty, bo jest wyjątkowa, odmienna. To wbrew jej zasadom. Świadomie wybiera zagładę, dąży do tego co wzniosłe. Dążenie do celu za cenę życia sprawia, że limba staje się godna podziwu. Podobna w działaniu do romantycznych bohaterów- dramat idealisty, romantyczna jednostka, która nie traci dumy i godności.