-
Paweł Sygnowski “Jak zdać egzamin?”
Każdy student wie, że ciężko pogodzić ze sobą naukę, zdawanie egzaminów, sesję i poprawki z pełnym wrażeń, ekscytującym i rozrywkowym życiem studenckim. Zazwyczaj skupiając się na jednej rzeczy, rezygnujemy całkowicie z drugiej.
Ale kto powiedział, że trzeba być kujonem i ślęczeć cały czas nad książkami, żeby zdać przyzwoicie egzamin?
Można równie dobrze mieć czas dla siebie i na rozrywkę, a przy okazji zdawać egzaminy na wysokie oceny, nie zarywając nocy na naukę!
Zapewne zastanawiasz się: jakim cudem?
Odpowiedź znajdziesz w książce Pawła Sygnowskiego Jak zdać egzamin? Czyli jak skończyć studia i nie zapracować się przy tym na śmierć.
Ta publikacja to zbiór cennych rad przydatnych każdemu, kto w najbliższym czasie musi zmierzyć się z ciężkim egzaminem. Nie trzeba być geniuszem- wystarczy poznać właściwe techniki nauki i skuteczne sposoby zapamiętywania. Każdy z nas musiał przeżyć ciężkie chwile stresu, kiedy słysząc pytanie z ust egzaminatora nie potrafiliśmy na nie odpowiedzieć. W głowie pustka i świadomość, że przecież czytaliśmy ten rozdział kilkanaście razy! Już wiadomo jaką oceną kończy się taki egzamin.
Już najwyższy czas byś poznał najczęstsze błędy, które popełniasz przy uczeniu się. Może źle organizujesz sobie czas? Może za bardzo stresujesz się, lub nie potrafisz dobrze „sprzedać” swojej wiedzy?W książce Jak zdać egzamin? znajdziesz wiele ciekawych informacji. Dowiesz się jak uczyć się do egzaminu, jak sporządzać trafione notatki, jak tworzyć „mapy myśli”, z jakich źródeł wiedzy korzystać, jak przygotować się „pod egzaminatora”. Autor zamieszcza w swojej publikacji różne przykłady sposobów uczenia się. Może masz wyobraźnię reporterską, może uczysz się poprzez symbole, skojarzenia , albo uczysz się intuicyjnie? Po przeczytaniu tego
e-booka będziesz wiedzieć jak zorganizować sobie naukę przed egzaminem.Istotny jest też sam egzamin. Autor poświęca mu cały rozdział, w którym wskazuje najważniejsze informacje przydatne każdemu egzaminowanemu studentowi. Jak walczyć ze stresem? Co robić dzień przed egzaminem? Jak wejść na salę i opanować nerwy? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz właśnie w tej książce.
Jak zdać egzamin? to publikacja, dzięki której poznasz 6 sposobów szybkiej nauki. Dowiesz się jak przygotowywać się do egzaminów i mieć większe szanse na otrzymanie wysokiej oceny. Rady zawarte w niej pomogą Ci z łatwością zapamiętywać dużą ilość wiedzy, dobrze organizować swoją naukę, a także (co najważniejsze) poczuć motywację do działania. Polecam ją serdecznie studentom, ale również licealistom, gdyż ich także czeka wielki egzamin- matura, która jest przepustką do dalszej kontynuacji nauki.
Serdecznie polecam! Naprawdę warto
Kliknij. -
Elżbieta Banecka “Dobre wypracowania”
Jesteś uczniem, który nie ma problemów z pisaniem wypracowań?
Czy zawsze otrzymujesz dobre i bardzo dobre oceny za swoje prace pisemne?
Jesteś prymusem w swojej klasie i wiesz, że wszystko robisz najlepiej i nie potrzebujesz cennych rad?
Pisanie przychodzi ci z łatwością?
Zawsze masz najlepsze oceny z wypracowań?
Na stworzenie dłuższego tekstu nie potrzebujesz więcej niż 15 minut?Jeśli chociaż na jedno pytanie odpowiedziałeś TAK, to po prostu nie czytaj tego dalej!
Dlaczego?
Mam zamiar przedstawić Ci cenną książkę, która skierowana jest do uczniów, którzy mają problemy z pisaniem wypracowań. Przydatna jest dla tych, którzy przerażeni są egzaminem maturalnym i najbardziej obawiają się dłuższej pracy pisemnej. Książka zawiera cenne rady dla każdego, kto chociaż raz miał problem z napisaniem pracy na język polski, za którą otrzymałby wysoką ocenę. Nie musisz być prymusem, żeby zostać ekspertem w pisaniu dłuższych prac. Wystarczy, że poznasz sposoby na stworzenie idealnego wypracowania, które nie zanudzi nauczycieli, czy egzaminatorów sprawdzających prace maturalne.
Polecam serdecznie e-book Elżbiety Baneckiej pt. Dobre wypracowania. 5 sposobów na wysokie oceny z prac pisemnych.
Co jest takiego istotnego w tym e-booku, że cieszy się takim powodzeniem?
Napisany jest prostym, zwięzłym językiem. Każdy sposób potwierdzony jest odpowiednim przykładem, dzięki czemu czytając od razu utrwalamy sobie nowo poznane treści.
Dzięki tej książce poznasz jak powinno być skonstruowane dobre wypracowanie. Autorka trafnie określiła, że: wypowiedź pisemna ma swój szkielet – jak belkowanie drewnianego domu, który bez podpórki zawaliłby się, a posiadając tylko fragment konstrukcji nośnej, przechyliłby się i wykrzywił.
Według autorki podstawą wypracowania jest właściwie określona teza. Podaje ona przykłady dobrze skonstruowanych tez, a także wskazuje na najczęstsze błędy. Tezy, czyli twierdzenia stanowią centralne pojęcie, które powinny znać osoby, chcące nauczyć się pisania dobrych wypracowań, a także wygłaszania ciekawych przemówień.Po lekturze tej książki będziesz wiedzieć:
1. jak napisać dobry wstęp do wypracowania
2. jak uniknąć banalnego, zbyt krótkiego rozpoczęcia
3. jak uporządkować tezy, jak zgromadzić argumenty popierające je
4. jak powinno wyglądać dobre rozwinięcie tez ze wstępu
5. jak stworzyć trafne zakończenie, które będzie powiązane z całością
6. jak zbudować bardzo dobre wypracowanie, bezbłędne, klarowne i interesującePlusem tej publikacji jest bardzo duża ilość przykładów i ćwiczeń, które znajdziemy na końcu książki, po treści teoretycznej.
Dzięki temu e-bookowi będziesz wiedzieć jak napisać dobre wypracowanie (zwłaszcza na maturze), a także będziesz umieć wygłosić dobre przemówienie, czy też nauczysz się bronić swojego stanowiska w różnych życiowych sytuacjach. Lektura tej książki okaże się przydatna nie tylko w szkole, na maturze, ale też w trakcie studiów i w karierze zawodowej. Koniec z „laniem wody” i pisaniem banałów, Dobre wypracowania pomogą ci pisać konkretnie, prosto i interesująco na każdy temat. Dzięki tym radom maturę masz już w kieszeni!Chcesz dowiedzieć się więcej? Kliknij.
Serdecznie polecam!
-
Ucztowanie jako motyw literacki
Ucztowanie jest jednym z najbardziej popularnych motywów przewijających sie przez utwory literackie. W historii literatury polskiej motyw ten zaczyna się rozwijać w momencie pojawienia się sarmackiej szlachty i związanych z jej życiem obyczajów. By porównać różne sposoby obrazowania uczt z różnych epok literackich pragnę odnieść się do utworów Stefana Żeromskiego Przedwiośnie oraz do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Czytając fragmenty tych dzieł możemy szczegółowo dowiedzieć się w jaki sposób spędzali czas ludzie bogaci i szlachta oraz jak ucztowali i bawili się.
W Panu Tadeuszu uczta jest traktowana jako wyjątkowe wydarzenie wśród mieszkańców dworu. Mistrz ceremonii - Wojski rozpoczyna biesiadę dając znak. Wnoszone są niecodzienne potrawy: “półmiski kontuzów, arkasów, blemasów, z ngredyjencyjami pomuchl, figatelów, cybetów, piżm, dragantów, pinelów, brunelów”. Nie brakuje też różnego rodzaju potraw rybnych: “łososie suche, dunajeckie, wyzyny, kawijary weneckie, tureckie (…), flądry i karpie ćwiki, i karpie szlachetne”. Na suto zastawionych stołach są też tradycyjne dania: “barszcz królewskim zwany, i rosół staropolski sztucznie gotowany”. Goście zachwycają się bogatym jadłospisem: “dalej inne potrawy, a któż je wypowie!”, ale też: “wszystko prędko z żołnierskim jedli apetytem”. Zadbano o szczegóły, takie jak piękny, malowany serwis, który wzbudza ciekawość gości, czy też pieczałowicie przyrządzone potrawy. Autor opisując dokładnie przebieg ceremonii pozwala czytelnikowi wyobrazić sobie smak owych niezwykłych dań. Podkreśla też, że uczta jest to: “pamiątka tylko owych biesiad sławnych”, jest świadectwem kontynuowania tradycji domu szlacheckiego. Jest to ważny czynnik podtrzymujący tożsamość narodową. W życiu szlachty musi być czas na zabawę, ale też czas na działanie, walkę o Polskę. Mickiewicz poprzez opisy zwyczajów chciał zwrócić uwagę odbiorców na piękno historii, przywiązanie do tradycji jest niesłychanie ważne, gdyż pozwala przetrwać polskiej tradycji i kulturze. Mickiewicz przeciwstawia przeszłość i teraźniejszość. Dawne uczty w staropolskich dworach: “gdy Polska używała szczęścia i potęgi” są wypierane przez nową modę.
Przedwiośnie Żeromskiego jest kolejnym dziełem, w którym możemy odnaleźć motyw ucztowania. Dwór w Nawłoci, gdzie przebywa Cezary na zaproszenie Hipolita, jest miejscem sielanki. Dowiadujemy się, że: “obiady, kolacje, śniadania i podwieczorki trwały niemal przez dzień cały”. Jedyną rozrywką szlachty jest zabawa, polegająca głównie na bezustannym jedzeniu i piciu. Posiłki regulowały porządek dnia mieszkańców Nawłoci: śniadania, obiady, podwieczorki i kolacje. Widoczne jest kultywowanie jedzenia, zachwycanie się smakiem i wyglądem: “kawuńcia biała (…) z tymi chlebkami żytnim i pszennym (…) z owym masełkiem nieopisanie świeżym, z tymi ciasteczkami suchymi”. Spożywano: “baraninkę albo kurczątka”. Mieszkańcy nie mogli położyć się: “bez jakiegoś wzmocnienia”. Późno wstawano, późno zasypiano. Słowem - jedzenie było jedynym celem w życiu ziemiaństwa, przynoszącym ogromną przyjemność. Do kuchni staropolskiej wkradają się modne potrawy zagraniczne np. kuraqao. Autor wyraźnie kpi ze stylu życia ziemiaństwa dwudziestolecia międzywojennego, stosując zdrobnienia nazw potraw i liczne epitety przymiotnikowe. Mieszkańcy Nawłoci nastawieni są na zażywanie przyjemności, zabawę i ucztowanie. Próżniactwo, zanik kulturotwórczej roli dworu polskiego, ambicji politycznych i patriotycznych są przejawem demoralizacji ówczesnej szlachty. Dlatego Żeromski ironicznie komentuje nastawienie uczestników biesiad, niezdolnych do wzięcia odpowiedzialności za kraj.
W obu utworach występuje motyw ucztowania, jednak stosunek autorów do tej tradycji szlacheckiej jest diametralnie różny. Mickiewicz jest pozytywnie nastawiony do szlacheckich biesiad z epoki romantyzmu. Oprócz ucztowania i zabaw, mieszkańcy dworu mają czas na poważne sprawy, na myśl o Polsce, jej wyzwoleniu i przyszłości. Natomiast Żeromski ironicznie odnosi się do uczt ziemiaństwa z Nawłoci. Zajmują się oni błahostkami, czerpią wiele przyjemności z jedzenia, mówiąc potocznie - obżerają się. Nie mają czasu, bądź nie chcą zajmować się innymi wartościami. Tradycję szlachecką sprowadzają do wymiaru hedonistycznego. Widać jak bardzo szlachta zmieniła się od romantyzmu do dwudziestolecia międzywojennego. Z potężnej elity przemieniła się w gromadę bezużytecznych dla kraju “pasożytów”.
