-
Jaką rolę w życiu człowieka pełni wiara i miłość?
Jaką rolę w życiu człowieka pełni wiara i miłość?
W życiu człowieka liczy się wiele wartości. Wśród nich można wyróżnić dwie najważniejsze: miłość io wiarę. Często zadajemy sobie pytanie: “Jaką rolę pełnią w życiu człowieka?”.
Wiara to przekonanie, pewność, że coś jest prawdziwe. Wiara pełni ważną rolę zarówno w życiu chrześcijanina jak i zwykłego, szarego człowieka. Chrześcijanin wierz w Boga, w Jego istnienie pomimo tego, że Go nie widzi. Jest przekonany o Jego wszechmocy, dobroci i miłosierdziu. Ma pewność, że zachowywanie Bożych Przykazań sprawi, że zostanie zbawiony. Ufa we wszystko co mówi Bóg w swoich pismach. To jest podstawą jego wiary. Ale wiara może być rozpatrywana nie tylko w sensie religijnym. Wierzymy, że kolejny dzień będzie szczęśliwy, że po nocy nastąpi dzień, jesteśmy przekonani o zmianie pór roku itp. Ufamy, że osiągniemy coś w życiu i nie musimy przy tym być wyznawcami jakiejś religii. Znane przysłowie mówi:”Wiara czyni cuda”- zgadzam się z tym całkowicie.
Miłość, druga z wartości, to głębokie przywiązanie do kogoś lub czegoś, to pragnienie dobra i szczęścia dla drugiej osoby. W życiu człowieka pełni jedną z najważniejszych ról. Z miłością spotykamy się już w dzieciństwie, kiedy to mama czule nas wychowuje, uczy wszystkiego, co potrzebne w życiu. Potem pierwsza miłość, zakochanie, zauroczenie. W końcu ta najprawdziwsza miłość, czyli małżeńska. Miłość zmienia ludzi na lepsze. Nie wyobrażam sobie świata bez niej. Ona sprawia, że wszystko prawidłowo funkcjonuje. Słuszność miał Phil Bosmans mówiąc: “(…) świat bez miłości byłby pustynią”. Świat przepełniony jest tym gorącym uczuciem. Ludzie pragną czytać i słuchać o miłości, ale wielu z nich nie miłuje bliźnich. W rezultacie na świecie są konflikty zbrojne, osierocone dzieci itp., a wszystko przez to, że ludzie nie chcą zrozumieć miłości.
W dzisiejszym świecie wiara i miłość pełnią najważniejsze role w życiu człowieka. Oznaczają pogodzenie się ze wszystkim, co istnieje. Te wartości uczą nas, że wszystko ma swój cel i sens. Uświadamiają nam, że życie szybko przemija i należy się z nim pogodzić, czas spędzony na ziemi wykorzystać w pełni. -
Zadbaj o swój głos
W życiu niejednokrotnie przychodzi nam występować publicznie, wielu z nas pracuje głosem. Nauczyciele, prezenterzy telewizyjni, radiowi, aktorzy, wokaliści, a także uczniowie zwłaszcza podczas prezentacji maturalnych potrzebują sprawnego głosu- by stać się zrozumiałym. Jak pracować i ćwiczyć swój głos?
Dowiesz się tego dzięki darmowemu e-bookowi “Zadbaj o swój głos”. Chcę ci zaproponować porządny poradnik i to za darmo- wystarczy, że wejdziesz na tę stronę. Nie jesteś pewny? Może te opinie Cię przekonają:
“Jak na darmowego e-booka to bardzo fajna publikacja. Przyjemnie się czyta i można sie dowiedzieć kilku ciekawych rzecy o naszym głosie i jego psychologicznych i fizycznych aspektach.” Michał Kosmala, student
“Polecam wszystkim nauczycielom,wykładowcom. Książka zawiera wiele cennych wskazówek dotyczących dbałości o nasze narzędzie pracy.” lektor języka angielskiego
Dodatkowo gratis otrzymasz drugą książkę: “Bliżej sukcesu”. Poświęć chwilę czasu- wejdź na stronę, a dwie książki mogą być Twoje za darmo!
-
Adam Asnyk “Wodospad Siklawy”, “Pobudka”
Wodospad Siklawy
W wierszu pochodzącym z cyklu “W Tatrach” odnajdziemy metaforyczny opis Siklawy oraz zachwyt autora nad zjawiskowym wodospadem. Wartki strumień Siklawy porównany jest do prządki snującej białe nici (nić Ariadny-labirynt jako archetyp, wiąże się z nim również mit o minotaurze zabitym przez Tezeusza). Nitka ta jest długa i postrzępiona. Opis tego co robi potok i strumień, liczne metafory. Zachwyt przejawia się w podkreślaniu piękności “skromnego potoku” w trzeciej i czwartej strofie. Potok zamienia się w wodospad, również skromny i przy tym piękny, zachwycający.
Pobudka
Podmiot nawołuje do walki o wolność. Nie należy wątpić w swe siły ani rozpaczać mimo pojawienia się różnych przeciwieństw na drodze. Trzeba walczyć do samego końca w obronie człowieczych praw. “Za naszą wolnośc i waszą” -hasło. Pomimo przemocy, zdrady, odstępstwa- nie należy rozpaczać, trzeba walczyć do końca. Asnyk mówi o poprawie sytuacji, nie zawsze los będzie taki okrutny. Po klęskach nadejdzie przebudzenie, lepszy czas - porównanie do runięcia miasta Jerycho. Hasło do walki znajdziemy na końcu wiersza i brzmi ono: Za wolność naszą i waszą, za przyszłych braterstwa dni!
-
Adam Asnyk “Limba”
Limba
wiersz z cyklu “W Tatrach” (1878-1880), liryka tatrzańska jest przykładem liryki opisowej, treść opisowa jest nadbudowywana treścią filozoficzną (jak “Sonety krymskie” Mickiewicza). Znajdziemy tu opis i równocześnie refleksje. W latach 80 XIX w. zaczęto odkrywać Zakopane, dzięki temu motyw limby jako drzewa z gatunku sosny, rosnącej w górnej partii Tatr, na litej skale, zaczyna robić karierę.
Tematem wiersza jest indywidualność, wyjątkowość jednostki. Limba jest samotna, rośnie w odosobnieniu, inne sosny znajdują się niżej niż ona. Limba rośnie wysoko (naraża się), jest symbolem indywidualizmu. Limba i jej los to życie wybitnej jednostki - widoczny jest motyw indywidualizmu. Następuje heroizacja tego motywu, wspinanie się do sfery wysokiej.
Tytułowa limba jest ostatnia z rodu, jej czas dobiega końca, nadciąga bowiem nowa generacja (przeciętność, masowość - tłum świerków). Limba w swym osamotnieniu toczy walkę z góry przegraną. Nie chce sie dostosować do reszty, bo jest wyjątkowa, odmienna. To wbrew jej zasadom. Świadomie wybiera zagładę, dąży do tego co wzniosłe. Dążenie do celu za cenę życia sprawia, że limba staje się godna podziwu. Podobna w działaniu do romantycznych bohaterów- dramat idealisty, romantyczna jednostka, która nie traci dumy i godności. -
Adam Asnyk “Nie myśl o szczęściu”
Nie myśl o szczęściu
sonet z cyklu “Sen grobów” z 1865 r., liryka filozoficzna, dotyczy kategorii szczęścia. Zwrot do czytelnika, temat: młodośc, szczęście, miłość (szczęście ogólnoludzkie- powszechna norma). Człowiek sprzeciwiając się Bogu, zlikwidował szczęście, utracił nieśmiertelność, doznał cierpienia, bólu. Motyw braku szczęścia. Na powszechną sytuację braku szczęścia Asnyk nałożył motyw utraty niepodległości (sytuacja Polaka patrioty). Żal za utraconą młodością, życie wyjałowione przez utratę niepodległości (druga zwrotka). Młodość przemija jak błyskawica (refleksja). Przemijanie życia w wymiarze biologicznym. Sonet ma eligijny charakter - treść poważna, refleksyjna, utrzymany w tonie smutnego rozważania, rozpamiętywania, dotyczy problemów egzystencjalnych - przemijanie, śmierć, miłość.
-
Adam Asnyk “Wieczne ciemności”
Wieczne ciemności
wiersz z cyklu “Nad głębiami”, jest to cykl niechronologiczny, nieścisły, zbudowany z luźnych sonetów, które autor połączył w latach 1883-1894. Jest to późny etap twórczości Asnyka, liryka filozoficzna z elementami historiozofii, antropocentryczne widzenie problematyki filozoficznej, rozpatrywanie relacji jednostka a świat, życie.
W wierszu występuje liryka filozoficzna, problem epistemologiczny. Zawarta jest tu koncepcja świata: świat tajemniczy, w którym człowiek jest zagubiony. Postawa agnostyczna, sceptycyzm, niemożliwość poznania (nie pisze tu Asnyk jak pozytywista). Twierdzi, że rozum zawodzi, jest mowa o tajemnicy bytu, otchłani, ciemności. Romantyk (mistycyzm) czuł sie dobrze w bytach niesprawdzalnych. Comte- to, co irracjonalne mnie nie interesuje, istotny jest materializm. Asnyk wchodzi w etap modernistyczny, widać sceptycyzm myśli agnostycznej, od dekadentyzmu Asnyk dystansuje się poszukiwaniem sensu życia, ale nie prowadzi to do krańcowego załamania, ale tylko do stwierdzenia (stoicyzm). Mądra rezygnacja- nie jest to skrajny pesymizm. Człowiek na próżno próbuje odkryć świat, niepokój z niemożliwości poznania. Słowa klucze w wierszu: wieczne ciemności, bezdenne otchłanie, tajemnice życia, pytamy: milczycie, głuche wołanie, głębia. Słowa te to sygnały niepoznawalności świata. -
Adam Asnyk “Pijąc falerno”
Pijąc falerno
wiersz zaliczany do cyklu z 1865 r. “Sen grobów”, jest to typ liryki filozoficznej. Rozpoczyna się zwrotem do ludzi, czytelników. Autor podkreśla, że trzeba używać życia, bo jest krótkie. Nie warto się smucić. Autor mówi we własnej osobie, ukazuje przeszłość (dawniej kochałem) i dziś (dziś lubię). Widoczna jest zmiana nastawienia do życia. Broni życia na żarty, wyrzuca przeszłość, nie była ona radosna. Niewielką ilość dobrych wspomnień zatapia w kieliszku (falerno- gat. wina włoskiego). Wspomina miłość do dziewczyny, okazała się niewierną, więc chciał się zemścić. W piątej zwrotce konfrontacja dwóch pokoleń (bezpłodna ojcowizn scheda), spadek, tradycja ojców (bahiczne credo: pijacki, beztroski stosunek do rzeczywistości). Ukazany epikureizm, który zbliża się do skrajności: hedonizm. Picie wina- palnięcie w łeb: motyw śmierci pojawia się w tym hedoniźmie. W jakimś sensie jest to tekst modernistyczny. Świadczy o tym między innymi ucieczka od życia, chwilowe zapomnienie w erotyce i winie, pojawia się lęk egzystencjalny.
-
Adam Asnyk “Poeci do publiczności”, “Publiczność do poetów”
Poeci do publiczności
Liryka zwrotu do adresata, odpowiedź (replika) na zarzuty publiczności. Autor daje odpowiedź dlaczego poezja jest taka, a nie inna. Poeci mówią, że wyrośli w złym świecie i czasie. Zgadzają się na potępienie ze strony publiczności, choć kwitują, że jacy poeci taka publiczność. W pewnym sensie osądzają publikę, zrzucając na nią winę. Analogicznie taka jest poezja jaka rzeczywistość. W wierszu tym odnajdujemy diagnozę współczesnej poezji. Główna przyczyna upatrywana jest w bezideowości utworów odzwierciedlających otępienie, martwotę polskiego społeczeństwa. Prawdziwa twórczość rosnąć i rozwijać się może tylko wówczas, gdy staje się głosem serc i myśli milionów ożywionych wielką ideą, gdy określa cel i drogi całego narodu.
Publiczność do poetów
liryka zwrotu do adresata, wiersz ma charakter dyskusyjny. Z jednej strony publiczność atakuje poetów, z drugiej wyraża co chce, by było zawarte w poezji. Zarzuca poetom: przerost tematyki miłosnej, nadmiar erotyków, bezwartościowość poezji, powielanie liryki nastroju i smutku. Publiczność odrzuca to i pragnie czegoś nowego.
