Na czym polega groteska w dramacie Mrożka “Tango” ?

Posted on marzec 2nd, 2009 admin No comments

<

Problemy ukazane w “Tangu” Sławomira Mrożka, niezwykle poważne i trudne, przedstawione są językiem parodii i groteski. Pisarz kpi ze współczesnego świata, ukazuje go w krzywym zwierciadle, wyolbrzymia i wyszydza jego wady. Mrożek parodiuje w utworze współczesną rodzinę. Już od pierwszej sceny absurd i groteska obejmują panowanie. Komicznie wygląda trójka grających w karty bohaterów: starsza pani w sukni, dżokejce i trampkach, starszy pan w krótkich spodenkach, młody, niechlujny mężczyzna w brzydkiej koszuli. Komizm podkreśla wygląd pokoju. Chaotycznie rozmieszczone meble, katafalk, wózek dziecięcy, mnóstwo rupieci. Ostatnia scena dramatu również jest groteskowa, stary Eugeniusz tańczy w ramionach Edka tango. Nawet śmierć potraktowana jest groteskowo: Eugenia po prostu stwierdza “umieram”, kładzie się na katafalku i spokojnie odchodzi bulwersując tym rodzinę. W utworze widać charakterystyczne dla groteski przemieszanie komizmu i tragizmu, co powoduje, że dzieło jest osobliwe i ekscentryczne. Czytając “Tango” natykamy się na mieszanie słownictwa wyszukanego i wulgarnego, zwłaszcza w rozmowach z Edkiem. Widać kontrast w sposobie wypowiadania się postaci z sytuacją w jakiej się znajdują. Wszystko to tworzy absurdalną rzeczywistość, wynikającą z braku systemu zasad rządzących światem. Mrożek tworzy karykaturę rzeczywistości, by tym wyraźniej ukazać wady społeczeństwa; konflikt jednostki ze zbiorowością, ograniczenia umysłowe i głupotę ludzką. Świat w stanie chaosu, rozbicia wymyka się w uporządkowanej formie jaką jest tragedia. Dlatego Mrożek o poważnych sprawach mówi przy użyciu groteski, absurdu i parodii, a tymi cechami nawiązuje do dramatów Witkacego, Gombrowicza i Różewicza.