-
Szybkie czytanie - kurs za darmo!
Zawsze brakuje nam czasu, jesteśmy tak zabiegani, że nie dbamy o własne przyjemności, rozwój osobisty. Nie mamy czasu wygodnie usiąść w fotelu i zagłębić się w ciekawej lekturze. Ale jest na to sposób- wystarczy tylko szybko czytać. Wtedy zorganizujemy sobie czas w taki sposób, że wystarczy nam go na wszystko. Szybkie czytanie przyda się uczniom, studentom oraz wszystkim, którzy kochają książki, lecz nie mają zbyt wiele czasu na ich czytanie.
No dobrze, ale jak nauczyć się tej umięjętności? Mam dla Was niespodziankę- Darmowy kurs szybkiego czytania. Dzięki niemu możecie zwiększyć prędkość czytania co najmniej dwukrotnie i to w przeciągu kilku dni! Zaoszczędź swój cenny czas- czas to pieniądz! Kliknij i dowiedz się szczegołów. Naprawdę warto!
-
Maria Konopnicka “Rota”
Wiersz wydrukowany po raz pierwszy w 1908 r., zyskał popularność jako pieśń z muzyką Nowowiejskiego. Napisany został w związku z protestami poetki przeciw ustawie pruskiej o przymusowym wywłaszczeniu Polaków. Rota była także poetyckim głosem w kampanii przeciwko germanizacyjnej polityce władz zaborczych. Pieśń została wykonana przez zespół chórów z całej Polski w 1910 r. (w pięćsetną rocznicę bitwy pod Grunwaldem) w czasie odsłonięcia Pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie. Uchodzi za tekst o znaczeniu narodowym, patriotycznym, żywotnym głównie w okresie zagrożenia niepodległości państwa. Utwór posiada 3 (w niektórych wersjach 4 zwrotki). Już pierwszy wers zawiera przysięgę wierności ojczyźnie. Podmiot liryczny (I os. l. poj.) podkreśla historyczną potęgę Polski. Zniewolony lud musi bronić ducha polskości, aż do zwycięstwa. Wspomina o okrucieństwie zaborców (”Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz“), wskazuje to również o tym, że Rota była wynikiem inspiracji wydarzeniami we Wrześni. Utwór to apel i deklaracja wiary w Boga.
-
Maria Konopnicka liryka “W przestrzeniach nieskończonych”, “Pieśń o domu”
“W przestrzeniach nieskończonych”
Liryka egzystencjalna- przemijanie, poszukiwanie własnego miejsca, topos człowieka szukającego miejsca. Jeszcze żyjąc szukamy się w przestrzeni nieskończonej. Życie ludzkie ma wymiar:
- ziemski
- eschatologiczny- duchowy
Co będzie po życiu? Poszukiwanie sensu życia, człowiek może się pogubić w owym szukaniu. Liryka refleksyjna, otaczający świat utożsamia się z przyrodą.“Pieśń o domu”
“Kochasz ty dom, rodzinny dom…” Konopnicka opisuje głównie rodzinną przyrodę- skoszone trawy, dzikie róże, ciemne bory, srebrne mgły, lipy. Twierdzi, że wspomnienie domu przynosi ukojenie w najtrudniejszych momentach- podczas zwątpienia i burz. Autorka zadaje pytanie Czytelnikowi, zmusza do zastanowienia się nad własnym poczuciem przynależności do kraju. Chce nakierować uczucia na Polskę, poprzez dokładny, impresjonistyczny opis urody polskiej przyrody.
-
Maria Konopnicka liryka “Z teki Grottgera”
Wiersz o problematyce patriotycznej, autorka chce trafić do sumień rodaków. Nawiązanie do romantyzmu, ogniwem stał się Grottger- malarz powstania styczniowego, twórca cyklów poświęconych dziejom powstania styczniowego (uosobienie walki narodowowyzwoleńczej), nawiązuje Konopnicka do jego poezji. Łącznikiem między obrazem a poezją jest obraz poetycki. Grottger dawał statyczne treści, zamknietą kompozycję. Konopnicka pisze dynamiczny utwór, obraz-znak, rozbudowuje to, co należy do uczuć. Autorka analizuje te uczucia, są to uczucia prostej kobiety, świadomość chłopskiej dziewczyny. Nadchodzi wyrok opatrzności, nie ma tutaj buntu, skargi, lamentu. Brak prostestu, sprzeciwu wobec losu. Godzi się z sytuacją. Konopnicka w tym utworze rozwija fabułę obrazów.
-
Maria Konopnicka liryka: “Contra Spem Spero”
Patriotyczny wiersz zamieszczony w III serii Poezji, złożony z 7 sestyn. Nadzieja zgasła po przegranych powstaniach, kraj “wielki cmentarz” spowija ciemna zaborcza noc, a sławny niegdyś naród zmierza ku swemu zmierzchowi, stoi przed groźbą zagłady. Mimo to poetka wierzy, że wśród mogił tli się iskra, która rozpali pożar niepodległości. Utwór jest wyrazem troski poetki o sytuację kraju, o sprawę niepodległości Polski i los Polaków. Wiele cech charakterystycznych dla romantyzmu, poetyka typowa u Słowackiego(strofika, sposób obrazownaia, przekonania). Wyznanie wiary ideowej, wiary romantycznej. Wiara, nadzieja, ufność w czasach przygnębienia po klęsce wartości, o które niełatwo. Wiara w możliwość wskrzeszenia ideałów. Wiara i nadzieja w tragicznej sytuacji politycznej i społecznej to czyste szaleństwo (romantyczne). Nie jest to wiersz całkowicie pesymistyczny.
Tytuł oznacza “Wierzę wbrew nadziei”. W drugiej strofie porównanie do ślepego, który mimo kalectwa próbuje dojrzeć blask słońca- dla wzmocnienia przekazu. W kolejnej podmiot mówiący jest świadomy, że czasy chwały i osoby za nie odpowiedzialne dawno już odeszły. Teraz pozostał kraj, w którym ludzie nie mają już siły na kolejne próby odzyskania niepodległości. Autorka widzi podobieństwo w swym losie i życiu pokolenia romantyków, które także musiało żyć ze świadomościa klęski. Polska to kraj skazany na zagładę, pogrążony w rozpaczy i zwątpieniu. Kraj, od którego odwrócił się nawet Bóg (zgaszenie pochodni może być karą za nieumiejętnie poprowadzone powstanie). “I w mogił głębi czuję życia dreszcze…”- dreszcze życia są dowodem na trwałość i nieprzemijalność wielkich idei romantyzmu, idei powstań i czynów. “I w gwiazdę ludów wierzę…” może to być nawiązanie do Wiosny Ludów 1848 r. Konopnicka doskonale rozumie nastroje panujące wśród rodaków. Ona sama wyrosła w atmosferze patriotycznej, również przeżywała nadzieje i rozczarowania związane z powstaniem styczniowym (1863), przyznaje się do męczeńskiej tradycji polskiej. Podmiot liryczny zestawiając teraźniejszość i przyszłość daje dowód głębokiej wiary, nawet wbrew racjonalnie uzasadnionemu brakowi nadziei. Jedyną szansą na odkupienie win jest ciężka, sumienna praca nad sobą i poprawą życia bliźnich. -
Maria Konopnicka liryka: wiersz “Oj, matusiu…”, “Kołysz mi się, kołysz”
“Oj, matusiu…”
Wiersz pochodzi z cyklu “Na fujarce” (cykl liryków 1883). Jest stylizowany na pieśń ludową. Chłop płacze nad światem, tak okrutnym dla niego. Wraz z nim płacze cała natura. Musi odejść ze wsi, godzi się z wyrokiem boskim. Nawet jeśli zginie, chce mieć przy sobie coś ze swojej wsi- koszulę. Mówi o głodzie, o braku odzieży i złych warunkach życia. Słońce wysusza rosę, ale nie wysusza wylanych łez. Strofa oznacza frazę muzyczną. Można odnaleźć nawiązania do wiersza “A jak poszedł król na wojnę”.
“Kołysz mi się, kołysz”
Wiersz pochodzi z cyklu “Z łąk i pól”. Liryka ludowa, podmiot liryczny jako bohater- chłop. Forma kołysanki- w kołysankach chodzi o emanację miłości. uczucia, ukazywana w zdrobnieniach, spieszczeniach. Tu kołysanka odwrócona, antywzorzec. Nałożenie dwóch czasów, skonfrontowanie retrospekcji (gdy dziecko żyje) oraz uczucia bólu macierzyńskiego (śmierć dziecka). Dominuje gorycz, dramatyzm sytuacji, dojmujący ból macierzyński. Kołyska (pleciona, lipowa, z łyka, biała) jest przedmiotem magicznym, łączy matkę z dzieckiem, jest pamiątką po nieżyjącym dziecku, jest przypomnieniem uczucia do kołysanego dziecka. Stylizacja na ludowość, refreniczne powtórzenia.
-
Maria Konopnicka liryka: wiersz “Z szopką”, “A jak poszedł król na wojnę”
“Z szopką”
Wiersz pochodzi z cyklu “Obrazki”. Ukazywały one temat społecznych nizin. Poetka stała się przedstawicielką i mścicielką ludu. Pojawiały się w utworach sytuacje z życia, a narrator apelował do sumień i serc. W tym utworze Konopnicka buntuje się przeciw nędzy. Chłopi są niewykształceni, nie mają co jeść, ich chaty są brudne i nie osłaniają przed chłodem. Nie ma w nich miłości, pijani i rozgoryczeni mężowie biją żony. Dzieci są nauczone kompletnego posłuszeństwa panom, nie wpojono im ani krzty własnej wartości i godności. Myślą, że Bóg nie przyszedł do nich, tylko do bogatych. Chłopi nie czują żadnej przynależności do społeczeństwa. Wszyscy ich oszukują, bo nie znają prawa. Świat ukazany jest bez upiększania, a to wzbudza szok. Nawiązuje do zwyczaju chodzenia z szopką, dla dzieci jest ona formą kwesty-żebraniny. Święta idą, a nadal panuje zło. Pojawia się kontekst emocjonalny, tematyka społeczna.
“A jak poszedł król na wojnę”
Należy do cyklu “Obrazki”. Problematyka społeczna: nierówność społeczna, problem wojny z perpsektywy społecznej, problem uniwersalny. Wiersz jest zestawieniem losów dwóch ludzi: króla i Stacha, prostego chłopa. Król, gdy wyrusza na wojnę, idzie wśród triumfalnych fanfar po chwałę, zaszczyty. Niczego przy tym nie ryzykując, nie narażając swego życia. Stach natomiast wyrusza na wojnę, nie grają mu złote dzwony i trąby, jedynie szumią pola i potoki. Stach będzie co dzień ryzykował swoim życiem, w końcu zginie i zostanie pochowany w prostej mogile. Król wróci z wojny w glorii chwały, wjedzie w zamkowe wrota, wśród bicia dzwonów. Stachowi będą szumieć drzewa. Konopnicka dostrzega ogromną, rażącą niesprawiedliwość społeczną. Stylizacja na legendę ludową (liczne anafiry, powtórzenia, paralelizm losów ludzi i natury), zasadą konstrukcyjna jest kontrast. Odbicie chłopskiej świadomości zbiorowej, pokornej wobec niezmiennego porządku społecznego i równie niezmiennego porządku przyrody.
-
Maria Konopnicka liryka: wiersz “Odpowiedź”, “Czy marzą?”
“Odpowiedź”
Tekst programowy, liryka patriotyczna, można odnaleźć w wierszu utylitaryzm. Ma charakter polemiczny w stosunku do poety (może to być Asnyk, ze względu na jego wiersz “Poeci do publiczności”-przykład skrajnego pesymizmu, traumy postyczniowej), który reprezentuje pesymizm. Podmiot mówiący podkreśla słowo “dziś” oraz “jutro”, są one konfrontowane ze sobą. Dziś praca, jutro jej efekty, dary. Zwrot do przeszłości jako tradycji, otwiera się też na “nowe”, myśl pozytywistyczna. Opozycja przeszłości i przyszłości. “Sercem dzielimy sie bratnim“- miłość u romantyków (Mickiewicz, Słowacki) opierała się na słowach “miej serce i patrzaj w serce”, tu jako altruizm, coś więcej niż filantropia. Myśl pozytywistyczna pomaga ludziom. Kult wiedzy jako scjentyzm. Łączy się z ideą postępu, ewolucjonizmu (Ochocki z “Lalki”- typ naukowca, chce pomóc ludziom, Geist: pasjonat wynalazku, może nawet zniszczyć ludzkość). “Wzrosną nie róże, lecz - dęby!” Konopnicka podkreśla siłę, wieczność przeciwstawioną pięknu i słabości. Optymizm Konopnickiej płynie z podstawowej aksjologii Bóg, Prawda, Nadzieja- system wartości romantyczny. Konopnicka to poetka nadziei, nie ma załamania w jej tekstach, wyśmienicie łączy romantyzm z myślą pozytywizmu.
“Czy marzą?”
Wiersz programowy, o problematyce społecznej. Autorka nawiązuje do 3 zjawisk. Mówi o potrzebie równości ludzi- demokratyzm, pojawia się również humanitaryzm oraz praca u podstaw. Konopnicka podobnie jak Żeromski, żyła wśód ludu i dlatego kieruje się empatią nad najniższą warstwą społeczną. Widzi biedę, brak perspektyw ludu- dlatego woła: “szerzej rozniećmy ognisko!”. Wzywa do braterskiej pomocy wszystkich, którzy żyją myślą pozytywistyczną. Trzeba pomóc tym, którzy nie marzą, nie mają nadziei, żyją nędznie w swoich chatach. Biedni muszą zobaczyć, że ktoś chce im pomóc, że nie zapomniano o nich. Muszą uwierzyć w lepsze jutro.
